Uzasadnienie
P. T. w dniu 3 lutego 2010 r. skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w sprawie rozpoznania jego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] czerwca 2009 r. od decyzji tego organu z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.
Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w tym zakresie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wskazał, że zwracał się do Ministra Obrony Narodowej w dniu [...] grudnia 2009 r. z ponagleniem i zażaleniem na przewlekłość postępowania w związku z nierozpoznaniem złożonego przez niego środka odwoławczego lecz organ jedynie informował go pismami z dnia [...] grudnia 2009 r. i [...] stycznia 2010 r., że jego rozpatrzenie nie jest możliwe w ustawowym terminie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z uwagi na to, że sprawa wymaga zgromadzenia materiału dowodowego. Wyjaśniono, że zainteresowany był informowany o działaniach organu w tym zakresie oraz o braku możliwości wydania decyzji w terminie określonym w art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); zwanej dalej kpa, jak też o przyczynie tego stanu rzeczy pismami z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz z dnia [...] stycznia 2010 r.
Skarżący w piśmie procesowym z dnia 4 marca 2010 r. podtrzymał skargę, a odnosząc się do odpowiedzi na skargę wskazał, że nieusprawiedliwiona bezczynność występuje niezależnie od tego czy organ ponosi winę za przekroczenie terminu załatwienia sprawy oraz czy informował stronę o niemożności rozpatrzenia sprawy w terminie.
Minister Obrony Narodowej pismami z dnia [...] i [...] kwietnia 2010 r. poinformował o wystąpieniu Dyrektora Departamentu Kadr MON do Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w W. w dniu [...] marca 2010 r. z wnioskiem o zbadanie zaginięcia oryginalnych dokumentów w sprawie zwolnienia P. T. z zawodowej służby wojskowej oraz o tym, że powyższe było podstawą wydania przez Ministra Obrony Narodowej w dniu [...] marca 2010 r. postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] do czasu prawomocnego zakończenia postępowania prowadzonego w Wojskowej Prokuraturze Garnizonowej w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 i 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99, OSP 2000 Nr 6, poz. 87).
Jeżeli zaś w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona albo podejmie inne działania wynikające z przepisów procesowych mające na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji, to przestaje on tkwić w bezczynności, a co się z tym wiąże postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, chociaż w dacie wniesienia, skarga była zasadna.
Sąd stwierdził, że druga z opisanych wyżej sytuacji ma miejsce w przedmiotowej sprawie.
Z akt sprawy wynika bowiem, iż rozpoznanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia zależy od uprzedniego prawomocnego zakończenia postępowania prowadzonego w Wojskowej Prokuraturze Garnizonowej w W. W tej sytuacji uznać należy, że wydanie przez Ministra Obrony Narodowej postanowienia o zawieszeniu przedmiotowego postępowania powoduje, iż skarga na bezczynność Ministra stała się bezprzedmiotowa i postępowanie należało umorzyć.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 powołanej ustawy.