Uzasadnienie
E. F. pismem z dnia [...] października 2010 r., sprecyzowanym pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie wydania decyzji o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej z mocy prawa z dniem [...] stycznia 2001 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności jest uzasadniony wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Celem skargi na bezczynność jest bowiem spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Jednakże korzystanie z tego środka jest niedopuszczalne wtedy, gdy przed wniesieniem skargi na bezczynność strona otrzymała już rozstrzygnięcie organu.
W rozpoznawanej sprawie w dniu wniesienia skargi przez E. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, tj. w dniu [...] października 2010 r., Minister Obrony Narodowej nie pozostawał w bezczynności. Decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby organ wydał bowiem w dniu [...] marca 2001 r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r., a następnie jej prawidłowość została potwierdzona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2002 r. sygn. akt II SA 1215/01.
Co prawda wskazane powyżej decyzje orzekały o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] grudnia 1975 r., a nie jak domaga się tego skarżący z dniem [...] stycznia 2001 r., jednak nie zmienia to faktu, iż powyższe rozstrzygnięcia dotyczyły zwolnienia ze służby. Dodatkowo prawidłowość zwolnienia, w tym również daty zwolnienia, była badana przez Naczelny Sąd Administracyjny we wspomnianym powyżej wyroku, także w kontekście zarzutów skargi, ponieważ już wtedy skarżący podnosił wadliwe określenie daty zwolnienia. Powyższy wyrok jest prawomocny, a decyzja o zwolnieniu ze służby ostateczna, tzn. ostatecznie rozstrzygająca sprawę zwolnienia i daty tego zdarzenia.
Faktu wydania tych decyzji i wyroku Sądu nie kwestionuje również sam skarżący. Natomiast jego zdaniem bezczynność organu wynika z tego, iż zapadłe rozstrzygnięcie nie odpowiada jego oczekiwaniom. Należy jednak wyjaśnić skarżącemu, iż w sprawie skargi na bezczynność organu, przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy w dniu wniesienia skargi organ dopuścił się bezczynności, a więc czy podjął czynności, które zobowiązany był wykonać. W sytuacji kiedy żądana czynność została wykonana, organ nie pozostaje w bezczynności. Bez znaczenia pozostaje fakt, czy wydane orzeczenie jest zgodne z wolą strony. Istotne jest jedynie to, czy czynność została wykonana, bowiem w sprawie skargi na bezczynność organu sąd nie ocenia prawidłowości wydanego aktu.
Reasumując, skoro przed złożeniem skargi organ wydał orzeczenie, które prawidłowo doręczył skarżącemu, to nie pozostawał on w bezczynności, a zatem skarga wniesiona w dniu [...] października 2010 r., sprecyzowana pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.