Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 7 stycznia 2008 r. P. B. zwrócił się do Prezesa Rady Ministrów o udostępnienie informacji publicznej w postaci treści raportu dotyczącego funkcjonowania Centralnego Biura Antykorupcyjnego, przygotowanego przez Sekretarza Stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów – Pełnomocnika ds. Opracowania Programu Zapobiegania Nieprawidłowościom w Instytucjach Publicznych – J. P. W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia 24 stycznia 2008 r. nr [...], Radca Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów wyjaśnił skarżącemu, że opracowany przez Sekretarza Stanu w KPRM J. P. materiał dotyczący funkcjonowania Centralnego Biura Antykorupcyjnego nie ma charakteru dokumentu publicznego, ponieważ ma wyłącznie charakter pomocniczy.
W dalszej części pisma poinformował skarżącego, że z uwagi na pomocniczy charakter żądanego materiału nie ma on także cech decyzji administracyjnej, protokołu pokontrolnego instytucji publicznej, ani nie nosi cech opinii prawnej, a co za tym idzie nie jest dokumentem w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Tak wyrażone stanowisko zostało następnie podtrzymane w kolejnym skierowanym do skarżącego piśmie z dnia 20 lutego 2008 r. (nr [...]), które stanowiło z kolei odpowiedź na pismo P. B. z dnia 6 lutego 2008 r. zatytułowane "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa".
W dniu 17 marca 2008 r. P. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Prezesa Rady Ministrów, skargę, której przedmiotem uczynił bezczynność tego organu polegającą na nierozpatrzeniu wniosku z dnia 7 stycznia 2008 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Skarżący zwrócił się o zobowiązanie Prezesa Rady Ministrów do podjęcia czynności (udostępnienia żądanej informacji) w terminie 7 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W dniu 3 kwietnia 2008 r. Prezes Rady Ministrów udzielił odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie. W uzasadnieniu swego stanowiska procesowego organ powołał się na fakt wydania w dniu [...] kwietnia 2008 r., w oparciu o przepis art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy udostępnienia objętej wnioskiem informacji oraz jej przesłaniu na adres skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W przypadku skarg na bezczynność organu, sąd uwzględniając skargę zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Natomiast zarzut bezczynności organu musi być zawsze rozpatrywany na gruncie konkretnej regulacji prawnej, a w rozpoznawanej sprawie jest nią powołana wyżej ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno – techniczną, a żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy.
Odmiennie zaś uregulowano kwestię odmowy udzielenia informacji publicznej. Organ może bowiem odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 ustawy). Jednakże jeśli odmawia, to ma tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ustawy).
Oznacza to, że bezczynność organu (bądź podmiotu niebędącego organem władzy publicznej – art. 4 ust. 1 ustawy) na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Z kolei stanowisko organu, które w istocie sprowadza się do odmowy udzielenia informacji przybiera, jak wskazano powyżej, procesową formę decyzji administracyjnej, co uzasadnia stosowanie w tym zakresie ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), a wydanie takiej decyzji, podobnie jak podjęcie czynności materialno – technicznej, usuwa stan bezczynności organu (podmiotu niebędącego organem władzy publicznej).
Jak wynika ze złożonych do Sądu przez Prezesa Rady Ministrów akt, wniosek skarżącego z dnia 7 stycznia 2008 r. został rozpoznany negatywnie w drodze decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 7 kwietnia 2008 r. (dowód doręczenia – w aktach administracyjnych).
Ponieważ celem skargi na bezczynność w sprawach dostępu do informacji publicznej jest zobowiązanie organu (podmiotu) do rozpatrzenia złożonego w tym zakresie wniosku, stąd też wydanie decyzji odmownej z uwagi na ochronę informacji niejawnych (tajemnicy państwowej) już po wniesieniu skargi do Sądu Administracyjnego, uczyniło rozpoznanie niniejszej sprawy bezprzedmiotowym.
Dlatego też, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie.
Jednocześnie, wobec zawartego w skardze wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, warto wyjaśnić, że stosownie do przepisów działu V ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, regulującego kwestię kosztów postępowania, koszty postępowania zasądza się na rzecz skarżącego jedynie w razie uwzględnienia skargi (art. 200 i art. 209 ww. ustawy). Nie jest zatem możliwe zasądzenie tych kosztów na rzecz skarżącego w sytuacji, gdy Sąd umarza postępowania z przyczyny innej niż ta określona w art. 54 § 3 ustawy.