Uzasadnienie
A.Z. wnioskiem datowanym na dzień [...] sierpnia 2014 r., złożonym w drodze elektronicznej, zwrócił się do Zarządu Dróg Miejskich w W. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie stref ograniczonego wjazdu oraz postoju w centrum W. na drogach miejskich będących w zarządzie ZDM w W., wraz z dokładną informacją na temat strefy oraz ilości pozwoleń na wjazd i parkowanie, wydanych w 2014 roku na wjazd do tych stref i parkowanie w strefie.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Zarząd Dróg Miejskich pismem z dnia 23 stycznia 2015 r. poinformował wnioskodawcę o strefach z ograniczonym ruchem, poruszania ruchu pojazdów o ciężarze powyżej 5 t/10 t (udostępnił żądane informacje).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożonej w drodze elektronicznej w dniu 9 października 2014 r., A.Z., wnosząc o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w całości, zasądzenia kosztów postępowania, podniósł naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazał, że do dnia wniesienia skargi żądane informacje nie zostały mu udostępnione.
W odpowiedzi na skargę Zarząd Dróg Miejskich wniósł o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego oraz o oddalenie skargi w zakresie zasądzenia kosztów postępowania.
Wskazał, że wniosek skarżącego, wniesiony drogą elektroniczną w dniu [...] sierpnia 2014 r., nie dotarł do Zarządu Dróg Miejskich. Wyjaśnił, że zwrócił się do platformy ePUAP o wyjaśnienie przyczyn błędnego działania platformy, ale nie otrzymał w tej kwestii wyjaśnień. Stwierdził, że niezwłocznie po ustaleniu i po odczytaniu korespondencji A.Z. udzielił odpowiedzi na wniosek informacyjny – pismem z dnia 23 stycznia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ, zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza zatem, że zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez właściwy organ administracji publicznej oczekiwanego aktu, lub rozpoznanie wniosku. Przez pryzmat realizacji tego celu należy więc oceniać zasadność toczenia się postępowania wywołanego skargą na bezczynność.
W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż zarówno wniosek o udostępnienie informacji, jak i skarga do tutejszego Sądu, złożone przez A.Z. w drodze elektronicznej, nie dotarły do adresata. W efekcie błędnego działania platformy elektronicznej, do udostępnienia żądanych informacji doszło przy piśmie z dnia 23 stycznia 2015 r.
Oczywistym, jest, iż błędne działanie platformy elektronicznej organu nie może obciążyć wnioskodawcy. Należało zatem przyjąć, iż wniosek skarżącego, złożony w dniu [...] sierpnia 2014 r., rozpoznany został po wniesieniu skargi do Sądu (9 października 2014 r.) w dniu 23 stycznia 2015 r.
Z uwagi na fakt, że przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie organ rozpoznał wniosek strony, brak było czynności, do dokonania której można byłoby zobowiązywać organ. Skoro na gruncie art. 149 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd nie miał podstaw na dzień orzekania do zobowiązania organu do wydania decyzji lub podjęcia aktu, to oczywistym jest, iż postępowanie w tym zakresie należało, jako bezprzedmiotowe, umorzyć. W tym stanie rzeczy, Sąd, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.
Uwzględniając wyjaśnienia strony, dotyczące nieprawidłowości działania platformy elektronicznej i podjęte czynności w zakresie wyjaśnienia ich przyczyny, Sąd uznał, że do bezczynności organu doszło bez rażącego naruszenia prawa.
O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 i art. 205 ustawy, obciążając nimi Zarząd Dróg Miejskich w W.