Uzasadnienie
Fundacja [...] w dniu [...] czerwca 2014 r., w formie elektronicznej, złożyła do Ministra Obrony Narodowej wniosek o udzielenie informacji publicznej w postaci: "listy wszystkich kart płatniczych dla instytucji Ministerstwo Obrony Narodowej. Dla każdej karty proszę o wyszczególnienie kto (imię, nazwisko, funkcja) posługiwał się kartą i w jakim okresie. Dla każdej karty proszę o załączenie wyciągu wydatków z niej poczynionych w okresie od [...] stycznia 2013 r., do chwili obecnej".
Szef Wydziału Informacji Publicznej MON w dniu [...] lipca 2014 r. w udzielonej na powyższy wniosek informacji podał, że służbowe karty kredytowe użytkowane są przez [...] żołnierzy i pracowników cywilnych. Minister Obrony Narodowej w dniu [...] sierpnia 2010 r. wydał zarządzenie nr [...] w sprawie korzystania w resorcie obrony narodowej ze służbowych kart płatniczych (Dz. Urz. MON Nr 117, poz. 226). Imienny wykaz osób korzystających z kart kredytowych oraz udostępnienie szczegółowego wyciągu wydatków poczynionych z kart kredytowych nie stanowi informacji publicznej.
Fundacja [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w związku z nieudostępnieniem informacji publicznej zgodnie z wnioskiem i zobowiązanie organu do jej udostępnienia oraz zasądzenie na rzecz Fundacji [...] kosztów postępowania.
Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, gdyż nie pozostaje w bezczynności, a żądana informacja publiczna została udostępniona. Podanie imiennego wykazu osób korzystających z kart kredytowych wykracza poza obowiązek informacyjny, a niezależnie od tego organ obowiązują przepisy o ochronie danych osobowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności.
Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne,
- 2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty,
- 3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa
- 5. oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie.
Rozpoznawana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm. zwana dalej u.d.i.p.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie.
Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.
Przykładowy katalog informacji publicznych zawiera przepis art. 6 u.d.i.p., w którym wymieniono m.in. informację o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, w szczególności o majątku Skarbu Państwa (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.).
Pojęcie informacji publicznej jest zarówno przez doktrynę, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych, rozumiane bardzo szeroko, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego i podwyższenia świadomości prawnej społeczeństwa. Prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących tego organu. Informację publiczną stanowi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także tych, które tylko w części dotyczą działalności organu), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1542/08, LexPolonica nr 2263509, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 721/08, LEX nr 423325, wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 123/06, LEX nr 291357).
Przyjąć zatem należy, że "analiza art. 6 u.d.i.p. wskazuje na to, że przedmiotem wniosku może być jedynie informacja o zaistniałych faktach, a także o niektórych zamierzeniach organu" (I. Kamińska, M. Rozłupka - Ostrowska, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, opublikowany w LexPolonica), nie jest więc informacją publiczną wniosek, który obejmuje pytanie o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły.
Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, a prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji już będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i nie może być utożsamiane z prawem do inicjowania działań mających na celu wytworzenie informacji jakościowo nowej. Powyższe uprawnia do przyjęcia, że wniosek zainteresowanego rodzi po stronie organu administracji obowiązek udostępnienia informacji publicznej w sytuacji, gdy ta informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu.
W ocenie Sądu, żądana informacja, w pełnym zakresie stanowi informację publiczną i organ, o ile nie zachodziły przesłanki określone w art. 5 ustawy zobowiązany był ją udostępnić. Skoro organ dostrzegł przeszkody w jej udostępnieniu, to powinien wydać na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy decyzję o odmowie jej udostępnienia, czego nie uczynił.
Wobec tego, że Minister Obrony Narodowej jest podmiotem, do którego znajdują w niniejszej sprawie zastosowanie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, a żądana informacja stanowi informację publiczną, a do dnia rozpoznania skargi organ w wyznaczonym przez prawo terminie (art. 13 ust. 1 ustawy u.d.i.p.) nie udostępnił informacji w zakresie wskazanym określonym we wniosku, ani nie wydał decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy u.d.i.p.), stwierdzić należało, że organ ten pozostaje w bezczynności. W tym stanie sprawy, uznając skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 149 p.p.s.a., stwierdzając jednocześnie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Termin do udzielenia informacji, do której Sąd zobowiązał organ, wynika z treści przepisu art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Termin ten biegnie od daty prawomocności niniejszego wyroku, stosownie do art. 170 p.p.s.a.
Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 p.p.s.a.