Uzasadnienie
S. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie ochrony danych osobowych wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
W urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy i dodatkowych wyjaśnieniach z dnia 1 września 2014 r. wnioskodawca wskazał, iż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jego dochód miesięczny wynosi 3000 zł brutto. Ponadto jego wynagrodzenie jest obciążone zajęciem komorniczym w wysokości ok 1000 zł miesięcznie. Zatem jego miesięczne wynagrodzenie netto wynosi 1188 zł. Oświadczył, że mieszka w mieszkaniu siostry i z tego tytułu ponosi miesięcznie koszty związane z opłatami za: wodę - 30 zł, prąd - 80 zł, opał - 40 zł, gaz – 60 zł (łącznie 210 zł). Skarżący podał też że ponosi koszty związane z dojazdem do pracy 250 zł, środkami czystości - 50 zł i zakupem leków - 45 zł. Dodatkowo spłaca kredyty, których raty wynoszą ok 260 zł. Skarżący dołączył listy płac z miejsca pracy, wyciągi z konta bankowego oraz oświadczenie właścicielki domu, w którym mieszka.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Należy zauważyć, że generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w tym postępowaniu. Natomiast prawo pomocy wywodzi się z tzw. prawa ubogich, dlatego też pomoc państwa wyrażona w przepisach o prawie pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym skierowana jest do osób, które albo mają bardzo niskie dochody, albo ich w ogóle nie posiadają, tj. do osób, które z uwagi na bardzo ciężką sytuację materialną, często nie mają zaspokojonych nawet podstawowych potrzeb życiowych.
Jak wynika ze złożonego wniosku PPF oraz akt sprawy, obecnie skarżący posiada stałe dochody, korzysta z kart kredytowych, które regularnie spłaca. Co prawda jego dochód obciążony jest zajęciem komorniczym w wysokości ok 1000 zł miesięcznie, jednak pomimo tego otrzymuje miesięczne wynagrodzenie w wysokości 1188 zł, które przeznacza na własne utrzymanie. Zatem nie pozostaje on w niedostatku.
Jednocześnie należało wziąć pod uwagę, że na obecnym etapie postępowania skarżący powinien uiścić wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł, stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Jak już wcześniej wskazano koszty strony, związane z jej udziałem w sprawie, mogą zostać pokryte z budżetu państwa jedynie w przypadku, gdy jej dochody oraz stan majątkowy są istotnie niższe od przeciętnych i często nie wystarczają nawet na zaspokojenie podstawowych potrzeb (opłacenie kosztów utrzymania mieszkania oraz wyżywienie).
W związku z powyższym trzeba uznać, iż w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 254 § 1 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.