Uzasadnienie
W dniu [...] czerwca 2014 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] wpłynął wniosek W. G. o udostępnienie, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, treści informacji organu na temat samowoli budowlanych na terenie [...] przedstawionej na posiedzeniu Komisji Ładu Przestrzennego Rady [...] w dniu [...] czerwca 2014 r.
W odpowiedzi na wniosek organ, pismem z [...] czerwca 2014 r., powiadomił stronę, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną.
Strona w dniu [...] lipca 2014 r. wywiodła do tutejszego Sądu skargę na bezczynność organu w rozpoznaniu spornego wniosku. W uzasadnieniu skargi przytoczono szereg argumentów świadczących o tym, że żądana informacja posiada przymiot informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że informacja publiczna obejmuje swym zakresem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, a zatem przedmiotem żądania mogą być tylko sformalizowane dokumenty.
Organ wskazał również, że z obrad Komisji Ładu Przestrzennego został sporządzony protokół obrazujący przebieg posiedzenia, w tym także ustne wystąpienia gości, oraz że protokół ten został zamieszczony w Biuletynie Informacji Publicznej Rady [...].
W piśmie procesowym strona skarżąca, ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę, podniosła, że powyższy protokół został zamieszczony w BIP dopiero w dniu 20 sierpnia 2014 r. Wskazała też, że domagała się udostępnienia informacji organu na temat samowoli budowlanej, a nie protokołu z obrad Komisji Ładu Przestrzennego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Postępowanie toczące się wskutek wniesienia skargi podlegało umorzeniu.
Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza zatem, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez właściwy organ administracji publicznej oczekiwanego aktu, lub dokonania określonej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia żądanej informacji. Przez pryzmat realizacji tego celu należy więc oceniać zasadność toczenia się postępowania wywołanego skargą na bezczynność organu administracji.
Przechodząc do meritum rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż żądana we wniosku informacja posiadała przymiot informacji publicznej, zaś organ był podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Sporna informacja dotyczyła bowiem spraw publicznych i ustawowych zadań realizowanych przez organ publiczny. Nadto zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "c" ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. stanowiąca treść innych wstąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej.
Okolicznością niekwestionowaną pozostawało zaś to, że informacja organu żądana przez wnioskodawcę, została przedstawiona na posiedzeniu Komisji Ładu Przestrzennego w formie ustnej, że nie miała sformalizowanej postaci dokumentu, oraz że została zaprotokołowana, a protokół umieszczono 20 sierpnia 2014 r. w Biuletynie Informacji Publicznej Rady [...].
Powyższe prowadzi do konkluzji, że od momentu umieszczenia protokołu z posiedzenia Komisji Ładu Przestrzennego z [...] czerwca 2014 r. w BIP, wszystkie informacje zawarte w powyższym protokole, a więc również żądana przez stronę informacja organu, zaczęły funkcjonować w obiegu publicznym. W konsekwencji wnioskodawca posiadł inny dostęp do tych informacji niż w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a więc wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie bowiem z art. 10 omawianej ustawy, na wniosek jest udostępniana jedynie informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej.
Wobec powyższego należało przyjąć, iż od momentu zamieszczenia żądanej informacji (w ramach protokołu z posiedzenia Komisji) w Biuletynie Informacji Publicznej, organ przestał być w stanie bezczynności.
Kwestią rzutującą na rozstrzygnięcie było natomiast ustalenie tego, czy upublicznienie żądanej informacji nastąpiło przed złożeniem skargi do Sądu, czy też po tym fakcie. Gdyby bowiem nastąpiło to przed skargą, to skargę taką jako niezasadną należałoby oddalić. Gdyby jednak wnioskodawca został zaspokojony w swoim żądaniu po tym, jak wszczął postępowanie przed Sądem administracyjnym, to podlegałoby one umorzeniu z uwagi na bezprzedmiotowość skargi.
Analiza niniejszej sprawy prowadzi do konkluzji, że zaspokojenie wnioskodawcy nastąpiło po złożeniu przez niego przedmiotowej skargi. Organ nie wykazał bowiem tego, aby nastąpiło to w okresie wcześniejszym. Ciężar dowodu w tym zakresie obciążał zaś adresata wniosku.
W tym stanie rzeczy, uznając iż na dzień orzekania przez Sąd, żądana przez skarżącego informacja funkcjonowała już w obiegu publicznym, będąc udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.
W realiach faktycznych niniejszej sprawy, zestawiając ze sobą datę wniosku, oraz pisma organu, będącego reakcją na żądanie, tutejszy Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O takim rażącym naruszeniu prawa nie może też świadczyć odmienna ocena dokonana przez organ w zakresie posiadania przez sporną informację charakteru informacji publicznej.
O kosztach rozstrzygnięto stosownie do treści art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd nie uznał zaś za stosowne aby przyznać pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie w podwójnej wysokości minimalnego wynagrodzenia. Nie przemawiał za tym bowiem ani charakter sprawy (nie była to sprawa skomplikowana), ani nakład pracy pełnomocnika, ograniczający się do sporządzenia skargi i jednego, krótkiego pisma procesowego.