Uzasadnienie
K. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2011 r. o stwierdzenie nieważności decyzji tego organu z dnia [...] lutego 2001 r., nr [...] o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez organ wojskowy i jednocześnie przydzielił żołnierza przez okres wypowiedzenia do dyspozycji Komendanta [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że została ona wniesiona bez uprzedniego skierowania do Ministra Obrony Narodowej wezwania do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu przepisu art. 52 § 3 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.". Organ potwierdził tez, że rozpoznał wniosek skarżącego i wydał w dniu [...] kwietnia 2011 r., postanowienie nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie.
W związku ze stanowiskiem organu zarządzeniem z dnia [...] marca 2015 r., sędzia sprawozdawca zwrócił się do skarżącego o udzielenie, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, informacji czy przed wniesieniem skargi zwrócił się do Ministra z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w trybie przepisu art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a.
W odpowiedzi na wezwanie w piśmie z dnia 11 kwietnia 2015 r. doręczone skarżącemu w dniu 10 kwietnia 2015 r., (k- 15), skarżący oświadczył, iż cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m.in. inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego został uregulowany m.in. w art. 52 p.p.s.a. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Zgodnie zaś z przepisem art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. stanowi z kolei, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie zaś z § 4 ww. przepisu, w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.
Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania. Zgodnie natomiast z art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
W powołanych wyżej przepisach prawodawca określił warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, jakim jest wyczerpanie przysługujących stronie administracyjnych środków zaskarżenia, bądź – w określonych przez ustawę przypadkach – wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Prawodawca określił w ww. przepisach minimum wymogów procesowych, jakie muszą zostać spełnione, aby uznać za skuteczną wniesioną do sądu administracyjnego skargę w trybie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.
Z powyższych unormowań wynika, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. można wnieść dopiero po złożeniu do właściwego organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wobec zaś okoliczności, że złożona w niniejszej sprawie skarga K. C. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa – takie stanowisko prezentuje organ, a skarżący tego nie neguje - uznać należy, że K. C. nie wyczerpał środków zaskarżenia. To zaś powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.