Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] maja 2023 r. wniesionym za pośrednictwem poczty elektronicznej M. L. (dalej: Skarżący), zwrócił się do Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w P. (dalej: Organ) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie skanów korespondencji, jaką Powiatowy Zarząd Dróg w P. prowadził z Komendą Powiatową Policji w P., Gminą P., O. Sp. z o.o. lub P. S. w sprawie włączenia drogi gminnej nr [...] do drogi powiatowej ul. [...] w miejscowości I. gm. P. w rejonie ronda - skrzyżowania z drogą krajową nr [...]. Wniósł o udostępnienie wszystkich pism.
Pismem z dnia [...] czerwca 2023 r. Organ poinformował Skarżącego, że w jego ocenie żądanie Skarżącego ma na celu uzyskanie informacji służącej indywidualnemu (prywatnemu) interesowi wnioskodawcy. Z przedmiotowego wniosku wynika bowiem, iż o udostępnienie informacji publicznej zwrócił się Skarżący, który jest radcą prawnym i jest pełnomocnikiem osoby trzeciej, będącej stroną postępowań prowadzonych przez Gminę P. i Starostwo Powiatowe w P., kwestionujących decyzję ZRiD, mocą której wybudowano drogę gminną do drogi powiatowej a następnie strony postępowania egzekucyjnego zmierzającego do przejęcia nieruchomości wywłaszczonych tą decyzją a obecnie również stroną toczących się postępowań zmierzających do wzruszenia ww. decyzji. Wskazał, że powyższe skłania do przyjęcia, że wnioskodawca pozyskuje in-formacje w celu wykorzystania ich w celach zawodowych/indywidualnych na potrzeby świadczonych przez siebie usług.
Stwierdził, że prywatny interes wnioskodawcy nie może być realizowany na zasadach i w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 z późn. zm., dalej: u.d.i.p.), gdyż niewątpliwie nie odpowiada to zarówno celowi jak i funkcji jakie wynikają z cyt. ustawy.
Skarżący w dniu [...] czerwca 2023 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Organu w przedmiocie rozpoznania wskazanego wyżej wniosku z dnia [...] maja 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, wnosząc o uwzględnienie skargi oraz:
- 1) zobowiązanie Organu do załatwienia wniosku z dnia [...] maja 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej w określonym terminie,
- 2) zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania,
- 3) wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, z późn. zm., dalej: p.p.s.a.),
- 4) rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że Organ uznał, że nie jest zobligowany do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji, a jedynie do zawiadomienia o tym wnioskodawcy w formie zwykłego pisma, gdyż informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Tymczasem wedle Skarżącego zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie.
Powołując się treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV SAB/Wr 1012/22, wskazał, że Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zaś informacje i dokumenty dotyczące organizacji ruchu na drogach powiatowych należy niewątpliwe kwalifikować jako sprawę publiczną. Choćby z uwagi na powszechny zakres jej oddziaływania, sprawę z zakresu organizacji ruchu na drogach, należy kwalifikować jako sprawę z zakresu informacji publicznej. Ta informacja jest bowiem nieodłącznym elementem życia publicznego, rzutującym na życie każdego, komu przyjdzie korzystać z ruchu drogowego w miejscu objętym projektem organizacji ruchu. Zdaniem Skarżącego brak jest podstaw do utożsamiania treści pojęcia informacji publicznej jako przedmiotu publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej z kwestią prawidłowości korzystania z tego prawa.
Treść publicznego prawa podmiotowego do informacji publicznej ma charakter obiektywny i nie jest kształtowana sposobem realizowania tego prawa. Wskazał powołując się na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 7440/21, że nieprawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym jeśli celem wniosku jest realizacja subiektywnego indywidulanego interesu podmiotu, który go złożył, to wniosek ten nie dotyczy z tego właśnie powodu sprawy publicznej. Wniosek "każdego" o udostępnienie informacji publicznej jest wnioskiem podmiotu publicznego prawa podmiotowego do udostępnienia informacji publicznej, a zatem z istoty swojej skierowany jest na realizację tego prawa, a więc i będącego jego istotnym elementem interesu prawnego, który - jako właśnie interes prawny - jest obiektywnym interesem indywidulanym ().
Nadto w ocenie Skarżącego nie jest rzeczą organu, do którego wystąpiono o udostępnienie informacji publicznej, dokonywanie ocen w zakresie wewnętrznej motywacji wnioskodawcy oraz celów, dla których żąda on udostępnienia informacji publicznej. Wskazał, ze wystąpił o udostępnienie informacji publicznej działając we własnym i na własną rzecz, a nie jako czyjkolwiek pełnomocni, w związku z czym ma pełne prawo wynikające z przepisów Konstytucji RP i przepisów u.d.i.p., aby uzyskać informacje dotyczące celu publicznego, jakim jest budowa oraz włączenie drogi gminnej nr [...] do drogi powiatowej ul. P. w miejscowości I. gm. P. w rejonie ronda - skrzyżowania z drogą krajową nr [...].
W odpowiedzi na skargę z dnia [...] września 2023 r. Organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.
Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).
Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:
- 1) organy władzy publicznej;
- 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;
- 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;
- 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;
- 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Powiatowy Zarząd Dróg w P. jest jednostką organizacyjną m. st. Powiatu P. nieposiadającą osobowości prawnej, jest zarządem drogi w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 470), przy pomocy którego Burmistrz Miasta P. wykonuje swoje obowiązki jako zarządca dróg publicznych krajowych (z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych), wojewódzkich i powiatowych, oraz wykonuje inne zadania określone w statucie.
Nie ulega zatem wątpliwości, że Organ jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.
Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art.
6. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu powyższego przepisu będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem objęte może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania. W omawianym trybie nie można też domagać się oceny zgodności z prawem wytworzonych dokumentów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 07 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11, LEX nr 1264728).
W ocenie Sądu informacje, których udostępnienia domagał się skarżący stanowią informację publiczną.
Przypomnieć należy, że we wniosku z dnia [...] maja 2023 r. skarżący domagał się udostępnienia informacji publicznej w zakresie skanów korespondencji, jaką Powiatowy Zarząd Dróg w P. prowadził z Komendą Powiatową Policji w P., Gminą P., O. Sp. z o.o. lub P. S. w sprawie włączenia drogi gminnej nr [...] do drogi powiatowej ul. [...] w miejscowości I. gm. P. w rejonie ronda - skrzyżowania z drogą krajową nr [...]. Wniosek ten niewątpliwie zatem dotyczy informacji publicznej, dotyczy on bowiem statusu określonej drogi.
W niniejszej sprawie w istocie, kwestia tego, czy żądane przez Skarżącego informacje stanowią informację publiczną nie jest kwestionowane. Organ w skierowanym do Skarżącego piśmie z dnia [...] czerwca 2023 r. wskazywał jednak, że wniosek Skarżącego jest wnioskiem dotyczącym sprawy własnej Skarżącego oraz że Skarżący chce je uzyskać dla celów indywidualnych, co stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej.
Odnośnie tego zauważyć należy, że swoje stanowisko Organ oparł wyłącznie na tym, że Skarżący jest radcą prawnym i pełnomocnikiem osoby trzeciej, będącej stroną postępowań prowadzonych przez Gminę P. i Starostwo Powiatowe w P., kwestionujących decyzję ZRiD, mocą której wybudowano drogę gminną do drogi powiatowej a także pełnomocnikiem strony postępowania egzekucyjnego zmierzającego do przejęcia nieruchomości wywłaszczonych tą decyzją a obecnie również stroną toczących się postępowań zmierzających do wzruszenia ww. decyzji.
Odnosząc się do argumentacji Organu, zmierzającej do wykazania, że nie pozostaje on w bezczynności, gdyż żądana informacja dotyczy sprawy własnej Skarżącego podkreślić należy, że w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że brak jest podstaw do utożsamiania treści pojęcia informacji publicznej jako przedmiotu publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej z kwestią prawidłowości korzystania z tego prawa. Treść publicznego prawa podmiotowego do informacji publicznej ma charakter obiektywny i nie jest kształtowana sposobem realizowania tego prawa. W tym zakresie skład orzekający całkowicie podziela stanowisko przedstawione w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 7440/21 (LEX nr 3510871) i w orzeczeniach tam przytoczonych, że dla odkodowania treści pojęcia informacji publicznej jako informacji o działalności organów wskazanych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. nie ma znaczenia ocena charakteru interesu w uzyskaniu informacji publicznej przez wnioskodawcę, który jest podmiotem publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, również w powiązaniu z kategorią "sprawy własnej", ani cel i motywy, które towarzyszą wnioskodawcy przy zgłoszeniu żądania udostępnienia informacji publicznej.
Cel i motywy, które towarzyszą wnioskodawcy przy zgłoszeniu żądania udostępnienia informacji publicznej, mają charakter subiektywny i mogą mieć znaczenie przy ocenie sposobu czynienia użytku przez wnioskodawcę z przysługującego mu publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej. Sposób czynienia użytku z publicznego prawa podmiotowego wiąże się z problematyką "używania" tego prawa, w tym również jego nadużywania. Zatem ewentualne zjawisko nadużywania prawa dostępu do informacji publicznej może być brane pod uwagę nie na etapie dokonywania wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p., czyli na etapie odkodowywania normy prawnej wraz z jej percepcją dla ustalenia przedmiotowych granic prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, lecz na etapie późniejszym, tj. po stwierdzeniu, że wnioskowana informacja odpowiada ustawowemu pojęciu informacji publicznej podlegającej udostępnieniu, a zatem na etapie oceny prawidłowości korzystania z publicznego prawa dostępu do takiej informacji.
Dopiero sposób czynienia użytku z publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, a tym samym i interesu stanowiącego podstawę tego prawa może być analizowany z perspektywy ewentualnego zjawiska nadużywania tego prawa. Z charakteru konstrukcji nadużycia publicznego prawa podmiotowego, w tym również publicznego prawa dostępu do informacji publicznej, wynika, że zachowanie mające cechy nadużywania prawa nie powinno korzystać z ochrony prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 799/12, LEX nr 1386388). W wyroku z dnia 27 października 2023 r. sygn. akt III OSK 2285/22 (orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że odmowa ochrony nie następuje jednak poprzez zakwestionowanie przedmiotu określonego prawa, lecz wiąże się z odmową realizacji roszczenia, które z niego wynika, co w przypadku prawa dostępu do informacji publicznej powinno następować poprzez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
Z kolei nadużywanie publicznego prawa podmiotowego ma miejsce wówczas, gdy podejmuje się próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów (zob: J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej [w:] J. Góral, R. Hauser i J. Trzciński, Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Naczelny Sąd Administracyjny, Warszawa, 2005 r., s. 146–147; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1992/14; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1601/15; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2642/16, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zasadniczo w doktrynie oraz w orzecznictwie konstrukcja nadużycia prawa do informacji publicznej pojawia się w kontekście: 1. wykorzystania prawa do informacji w celu zakłócenia funkcjonowania organów administracji (do swoistego pieniactwa z wykorzystaniem prawa do informacji);
- 2. wykorzystania dla celów gospodarczych, zawodowych lub na potrzeby prowadzenia indywidualnych sporów prawnych;
- 3. wykorzystania dla szykanowania osób piastujących funkcje publiczne, do pozyskiwania informacji o tych osobach nie w celu społecznej kontroli, lecz dla prowadzenia sporów osobistych, zaspokojenia prywatnych animozji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II SAB/Kr 481/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej polega zatem na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów itp. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest bowiem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione. Takie informacje mogą być uzyskiwane na zasadach przyjętych dla danego rodzaju stosunków (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1601/15, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W okolicznościach niniejszej sprawy brak jest jednak przesłanek, które pozwalałyby uznać, że Skarżący nadużywa prawa do informacji publicznej. Przedstawiona przez Organ argumentacja nie jest bowiem do tego wystarczająca. Oceny takiej nie można oprzeć wyłącznie na tym, że Skarżący jest radcą prawnym prowadzącym niedookreślone sprawy dotyczące dróg publicznych. Skarżący jako osoba wykonująca zawód radcy prawnego jest również "każdym" w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.d.i.p. Organ nie przytoczył zaś żadnych innych konkretnych okoliczności, które pozwalałyby stwierdzić, że faktycznie Skarżący zamierza wykorzystać wnioskowaną informację do celów gospodarczych, zawodowych lub na potrzeby prowadzenia indywidualnych sporów prawnych. Stanowisko Organu wskazujące, że Skarżący zamierza wykorzystać żądaną informację do celów indywidualnych oparte jest wyłącznie na domniemaniu.
W świetle powyższego stwierdzić zatem należy, że Organ pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej. Jeśli bowiem żądana informacja ma charakter informacji publicznej udostępnianej w trybie ustawy, podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji pozostaje w bezczynności nie tylko wówczas, gdy w terminie przewidzianym tą ustawą nie podejmuje żadnych czynności, czyli milczy i nie udziela informacji, ale również wówczas, gdy posiadając żądaną informację, udziela jej w sposób nieadekwatny do treści wniosku, udziela informacji niepełnej lub wymijającej albo błędnie ocenia żądanie jako niepodlegające ustawie lub też nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia w oparciu o przepis art. 16 lub art. 17 u.d.i.p. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3656/18, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2023 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność Organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969).
Sąd w tym zakresie wziął pod uwagę okoliczność, że Organ udzielił odpowiedzi na wniosek Skarżącego, choć błędnie uznał, iż wniosek ten dotyczył jego indywidualnej sprawy. Po stronie Organu nie można dopatrzyć się złej woli czy też lekceważącego stosunku do obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wadliwe stosowanie przepisów prawa nie daje podstaw do stwierdzenia, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej miała postać kwalifikowaną.
Sąd nie stwierdził podstaw do wymierzenia Organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. i w tym zakresie oddalił skargę. Wskazania wymaga, że zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony. Oddalając skargę w tym zakresie Sąd zważył, że orzeczenie co do zastosowania ww. środku prawnego ma charakter fakultatywny. Zdaniem Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy wymierzenie Organowi grzywny nie było celowe, zwłaszcza wobec orzeczenia, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2 wyroku).
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a, orzekł jak w pkt 1 i 3 wyroku. Podstawę rozstrzygnięcia wskazaną w pkt 2 wyroku stanowił natomiast art. 149 § 1a p.p.s.a. W pozostałym zakresie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 5 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964, z późn. zm.). Na wysokość zasądzonych kosztów składa się wpis stały od skargi w wysokości 100 zł.