Uzasadnienie
Pismem z [...] października 2019 r. M. M., zwany dalej "Skarżącym", wniósł do Sądu skargę o wymierzenie grzywny z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 2032/18. Sprawę zarejestrowano w Sądzie w dniu 26 listopada 2019 r. pod sygn. akt II SA/Wa 2597/19.
Pismem z 20 stycznia 2020 r. zobowiązano Skarżącego do jednoznacznego sprecyzowania wniesionej skargi, w terminie 7 dni, poprzez wskazanie czy jego intencją było złożenie skargi na bezczynność organu po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 2032/18. Wskazano jednocześnie, że - na podstawie art. 154 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – można złożyć skargę na niewykonanie przez organ wyroku, ale wyłącznie takiego, na mocy którego uwzględniono skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W obecnym stanie prawnym skarga na niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę, który zapadł w sprawie innej niż bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest niedopuszczalne.
Jednocześnie poinformowano Skarżącego, że w przypadku braku odpowiedzi Sąd uzna, że jego skarga dotyczy bezczynności organu po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2019 r. o sygn. akt II SA/Wa 2032/18.
W związku z nieudzieleniem przez Skarżącego informacji - wobec powyższego wezwania Sądu - uznano, że jego skarga dotyczy bezczynności organu po wyroku WSA o sygn. akt II SA/Wa 2032/18 i zmieniono sygnaturę sprawy na II SAB/Wa 596/20, o czym poinformowano strony postępowania.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Stosownie do treści art. 52 § 2 przedmiotowej ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność organu o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzystał ze środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.". Przepis ten stanowi, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).
Złożenie ponaglenia w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 K.p.a. jest warunkiem skutecznego wniesienia skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego. Jest to środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Po przeprowadzeniu analizy akt administracyjnych sprawy należy stwierdzić, że nie zawierają one pisma, które można potraktować jako środek określony w art. 37 K.p.a. Pismo to powinno być skierowane do organu w odpowiednim przedziale czasowym - po zwrocie akt organowi wraz z prawomocnym wyrokiem, ale przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego.
Brak złożenia przez Skarżącego ponaglenia stanowi zgodnie z art. 52 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie nakazu uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.