Uzasadnienie
D. R. w piśmie z 2 sierpnia 2019 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Komendanta Głównego Policji w rozpoznaniu jego wniosku z dnia [...] maja 2019 r. o wyłączenie Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz Komendanta Miejskiego Policji w [...] od udziału w postępowaniu w przedmiocie jego zwolnienia ze służby w Policji, domagając się stwierdzenia "bezczynności i przewlekłości" organu w tej sprawie oraz wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w maksymalnej wysokości. Skarżący wniósł ponadto o zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji w [...] do wydania "odpowiedniego aktu administracyjnego" oraz do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwieniu sprawy w terminie.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę podniósł m. in., że w dniu [...] sierpnia 2019 r. wydał postanowienie (nr [...]), którym rozpoznał wniosek D. R. z dnia [...] maja 2019 r. o wyłączenie Komendanta Wojewódzkiego Policji od udziału w postępowaniu w przedmiocie jego zwolnienia ze służby w Policji, a w związku z tym postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe. Organ dodał, że skarżący jest inicjatorem szeregu postępowań i stwierdził, że rozpoznał ten wniosek "w najszybszym z możliwych terminów".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga D. R. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w sprawie z jego wniosku o wyłączenie Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz Komendanta Miejskiego Policji w [...] od udziału w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie jego zwolnienia ze służby w Policji, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Z przepisu art. 3 § § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego, a więc na decyzje, postanowienia oraz na akty i inne czynności z zakresu administracji publicznej, wymienione szczegółowo w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a. Według art. 3 § 2 pkt 2 powołanej ustawy, kognicja sądu administracyjnego obejmuje m. in. kontrolę postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także na postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty.
W świetle przepisów prawa, postanowienie w przedmiocie wyłączenia (odmowy wyłączenia) organu od udziału w postępowaniu nie podlega odrębnemu zaskarżeniu (nie służby na nie zażalenie). Jest oczywiste, że nie jest to postanowienie kończące postępowanie lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie dotyczące wyłączenia (odmowy wyłączenia) organu rozstrzyga wyłącznie kwestię wpadkową w prowadzonym postępowaniu. Prowadzi to do wniosku, że nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a w konsekwencji skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wyłączenie organu jest niedopuszczalna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnia, że zgodnie z art. 142 k.p.a. postanowienie, na które nie przysługuje zażalenie, strona może kwestionować w odwołaniu od decyzji. Ewentualnie podniesione w odwołaniu zarzuty przeciwko wydanemu w postępowaniu postanowieniu będą rozpatrzone łącznie z wniesionym odwołaniem.
Biorąc to wszystko pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.