Uzasadnienie
Skarżący J. K. wnioskiem z dnia [...] maja 2013 r. zwrócił się do Dyrektora [...] Uniwersytetu W. o rozłożenie na 3 raty po 500 zł opłaty za powtarzanie roku.
Dyrektor [...] Uniwersytetu W. decyzją z dnia [...] maja 2013 w formie odręcznej adnotacji na wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2013 r., wyraziła zgodę na rozłożenie opłaty za powtarzanie roku na trzy raty:
I rata 500 zł płatna do 31 maja 2013 r.
II rata 500 zł płatna do 30 czerwca 2013 r.
III rata 500 zł płatna do 30 lipca 2013 r.
O powyższej decyzji skarżący został powiadomiony telefonicznie tego samego dnia.
W odwołaniu z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżący podał, że powyższa decyzja jest niezgodna z art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, zaś opóźnienie w złożeniu odwołania uzasadnił swoją niewiedzą o interpretacji powyższych przepisów.
W zażaleniu do Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...] lipca 2013 r. skarżący, m.in. opisał powyższy stan faktyczny wskazując jednocześnie, że jego odwołanie nie zostało jeszcze rozpatrzone, kończąc zarzutem o bezczynności organu.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] poinformowano skarżącego, że decyzja zostanie mu przekazana po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego.
W skardze z dnia [...] września 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił Rektorowi Uniwersytetu W. bezczynność w prowadzeniu jego sprawy i wniósł o ukaranie organu grzywną. W uzasadnieniu natomiast – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że jego sprawa nie ma charakteru skomplikowanego.
Rektor Uniwersytetu W. postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, które zostało przesłane skarżącemu za pismem z dnia [...] października 2013 r.
W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu W. wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości, m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Skarga analizowana pod kątem bezczynności Rektora Uniwersytetu W. w zakresie rozpatrzenia odwołania do dnia złożenia skargi, jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, iż stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne;
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3.postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4. inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego;
- 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.
Natomiast zgodnie z treścią art. 127 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji i właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (§ 2). Z kolei według art. 129 § 1 k.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję i termin na jego wniesienie w myśl § 2 tegoż przepisu, wynosi 14 dni od dnia doręczenia.
W rozpoznawanej sprawie natomiast, skarżący J. K. po ogłoszeniu mu w tym samym dniu decyzji Dyrektora [...] Uniwersytetu W. z dnia [...] maja 2013 r., w dniu [...] czerwca 2013 r. złożył od niej odwołanie do Rektora Uniwersytetu W. W tym miejscu stwierdzić ponadto należy, że stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, zaś załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3), a do terminów załatwienia sprawy nie wlicza się terminów przewidzianych m.in. dla dokonania określonych czynności (§ 5). Natomiast według art. 36 § 1 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczynę zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.
Tymczasem w niniejszej sprawie Rektor Uniwersytetu W. do chwili złożenia skargi, a więc do dnia [...] września 2013 r. i to mimo zażalenia, nie rozpatrzył odwołania z dnia [...] czerwca 2013 r. Stąd też bezspornym jest, że do tego momentu pozostawał on w bezczynności. Jednakże już po złożeniu skargi, organ postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. nr [...], stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zatem wobec faktu, że w chwili orzekania przez Sąd organ nie pozostawał już w bezczynności wydając opisane powyżej postanowienie, to należało w tej części postępowanie umorzyć.
Jednocześnie z drugiej strony Sąd nie dopatrzył się w bezczynności organu rażącego naruszenia prawa. Z tego mianowicie powodu, że jej źródła należy się raczej dopatrywać w niewłaściwym odczytaniu intencji skarżącego, którego pisma procesowe cechuje pewna nieporadność i o czym sam zresztą przyznaje, a nie w jego lekceważeniu, czy też celowym przedłużaniu postępowania. Z tego też powodu Sąd nie orzekł również grzywny wobec organu.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 ust. 1 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3) oraz art. 151 w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.