Uzasadnienie
W. M. wniósł, za pośrednictwem Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpatrzenia skargi z dnia [...] września 2013 r. w sprawie przetwarzania danych osobowych.
Uzasadniając skargę W. M. zarzucił GIODO pozorowanie działań, żądanie opłacenia skargi oraz domaganie się wykazania przez skarżącego pozostawania w ubóstwie, jak również bezpodstawne przeciąganie zwrócenia jego skargi.
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł w odpowiedzi na skargę o jej oddalenie, argumentując, że w sprawie zostało wydane w dniu [...] maja 2014 r. postanowienie nr [...], którym zwrócono wniosek skarżącemu wobec nieuiszczenia przez niego opłaty skarbowej w wyznaczonym terminie. Postanowienie to stało się prawomocne, wobec baku wniesienia odwołania. Zatem w sprawie nie można mówić o bezczynności organu.
Zarządzeniem z dnia 24 września 2014 r. Sąd zwrócił się do skarżącego oraz do organu administracji o poinformowanie, czy w sprawie zostały wyczerpane środki zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem, stosownie do art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.).
GIODO w odpowiedzi na powyższe poinformował, że skarżący nie wyczerpał przed złożeniem skargi na bezczynność środków zaskarżenia, o jakich mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Skarżący zaś nie udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2012 r., poz. 270), zwana dalej p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1) oraz bezczynność organów w przypadkach określonych m.in. w pkt 1 (pkt 8), tj. bezczynność w wydaniu decyzji administracyjnej.
Przechodząc do badania dopuszczalności skargi pod względem trybu i terminu jej wniesienia Sąd zauważa, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
W niniejszej sprawie, wobec zarzutu bezczynności GIODO w prowadzeniu postępowania, skarżącemu przysługiwały środki przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. tj. zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – co ma miejsce w niniejszej sprawie – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wskazane środki prawne, tj. zażalenie do organu wyższego stopnia lub wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, stanowią środki zaskarżenia, w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., a więc dopiero po ich wyczerpaniu skarżący mógł skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego.
Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa i zamiast tego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wobec powyższego nie można uznać, że wyczerpał on środki odwoławcze w postępowaniu, w konsekwencji czego skarga podlega odrzuceniu.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w pkt 1 sentencji.