Uzasadnienie
Skarżąca R. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że w lutym 2015 r. przesłała do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniosek o udostępnienie informacji publicznej, żądając poszczególnych decyzji organów pierwszej instancji w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że pomimo podjętych działań nie stwierdzono wpływu przedmiotowego wniosku do Ministra Kultury i Dziedzictwa narodowego. Organ wniósł o oddalenie skargi.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca została wezwana do nadesłania przedmiotowego wniosku wraz z dowodem jego nadania lub doręczenia organowi. Jednakże mimo doręczenia wezwania w dniu 6 maja 2015 r. (k. 10 akt sądowych), Skarżąca nie przesłała żądanych dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).
Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Stosownie do art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. W takim przypadku złożenie wniosku jest warunkiem realizacji prawa do informacji publicznej. Nie zawsze konieczne jest złożenie wniosku w formie pisemnej. Zawsze jednak żądanie udostępnienia określonej informacji publicznej musi być organowi przedstawione.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca oświadczyła, że w lutym 2015 r. wysłała do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniosek o udostępnienie informacji publicznej żądając poszczególnych decyzji organów pierwszej instancji w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków.
Zasadniczą kwestią w sprawie ze skargi na bezczynność jest ustalenie, czy po stronie organu administracji publicznej istniał prawny obowiązek rozpatrzenia konkretnego wniosku w przewidzianej prawem formie, tj. zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie o dostępie do informacji publicznej albo w formie czynności materialno-technicznej w przypadku udzielenia informacji, albo – w razie odmowy jej udzielenia – w formie decyzji.
Ocena taka może być dokonana tylko wówczas, gdy do organu wpłynął lub został przedstawiony ustnie wniosek z określonym żądaniem.
Jak wynika z oświadczenia organu zawartego w odpowiedzi na skargę, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie otrzymał przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca została wezwana do nadesłania przedmiotowego wniosku wraz z dowodem jego nadania lub doręczenia organowi. Jednakże mimo doręczenia wezwania w dniu 6 maja 2015 r. (k. 10 akt sądowych), Skarżąca nie przesłała żądanych dokumentów.
Wobec powyższego, należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym skarga na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego jest niedopuszczalna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie ma możliwości zbadania czy organ pozostaje w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku w sytuacji gdy organ nie otrzymał wniosku.
Tylko skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej daje możliwość merytorycznego badania skargi na bezczynność organu w zakresie rozpoznania tego wniosku.
Ocena przez sąd administracyjny tego, czy na Ministrze Kultury i Dziedzictwa Narodowego ciążył obowiązek rozpatrzenia wniosku z lutego 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej w przewidzianych prawem formach, byłaby możliwa, a zatem dopuszczalna, tylko wówczas, gdyby wniosek taki został w organie faktycznie złożony.
Samo wysłanie wniosku przez skarżącą, czego Sąd nie kwestionuje, nie przesądza o dopuszczalności skargi na bezczynność organu. Wniosek musi bowiem dotrzeć do organu, aby można było uznać, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej zostało wszczęte. Sąd nie może domniemywać istnienia przedmiotu sprawy administracyjnej (zob. postanowienie NSA z 22 maja 2012 r. I OSK 973/12, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 9 lutego 2012 r. II SAB/Wa 450/11).
Wobec niezłożenia w organie przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w zakresie jego rozpatrzenia, uznać należało za niedopuszczalną.
Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak sentencji postanowienia.