Uzasadnienie
W skardze z dnia 27 marca 2009 r. S. L. zarzucił Komendantowi Głównemu Policji bezczynność w zakresie wydania świadectwa służby oraz opinii o służbie.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że zarzut bezczynności w powyższym zakresie nie dotyczy takiej sfery działania organu, która podlegałaby kognicji sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a tej ustawy, tzn. takich, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa albo pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach.
Stąd też skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów lub czynności albo interpretacji przepisów prawa podatkowego.
W niniejszej sprawie S. L. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Komendanta Głównego Policji, w zakresie wydania świadectwa służby oraz opinii o służbie.
Tryb wydawania funkcjonariuszom Policji świadectw służby oraz opinii o służbie uregulowany jest w art. 46 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych I Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261), w Rozdziale 4 "Świadectwo służby i opinia o służbie".
Stosownie do treści art. 46 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy o Policji policjant zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby oraz na swój wniosek opinię o służbie. Policjant może żądać sprostowania świadectwa służby oraz odwołać się do wyższego przełożonego od opinii o służbie w terminie 7 dni od dnia otrzymania opinii. Żaden jednak z przepisów ustawy o Policji, czy też powołanego wyżej rozporządzenia, nie przewiduje możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego od wydanego w trybie powołanych wyżej przepisów świadectwa służby i opinii o służbie, czy też od odmowy sprostowania świadectwa służby i odmowy uwzględnienia odwołania od opinii o służbie.
Warto zwrócić uwagę, iż stosownie do treści § 24 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia świadectwo służby zawiera informacje niezbędne do ustalenia uprawnień wynikających ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego, dotyczące m. in. charakteru służby (kandydacka, kontraktowa, przygotowawcza lub stała) oraz okresu jej pełnienia, a także nazwę jednostki organizacyjnej Policji; zajmowanego ostatnio stanowiska służbowego; ustania stosunku służbowego, w tym podstawy prawnej zwolnienia ze służby; liczby dni urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego wykorzystanego przez policjanta w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek służbowy; okresu korzystania z urlopu bezpłatnego; urlopu wychowawczego wykorzystanego w okresie służby; wykorzystania w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek służbowy, zwolnienia od zajęć służbowych, o którym mowa w § 8 rozporządzenia; potrąceń z uposażenia na zasadach określonych w art. 127 ustawy; okresu otrzymywania świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 117 ust. 3 ustawy; uprawnień związanych z przywróceniem do służby na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy; uprawnień przysługujących policjantowi-kobiecie na podstawie art. 44 ust. 2 ustawy.
W świadectwie służby zamieszcza się także informacje o wysokości i składnikach uposażenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach, jeżeli policjant złożył w tej sprawie pisemny wniosek co najmniej 7 dni przed zwolnieniem ze służby (§ 24 ust. 4 rozporządzenia).
Zgodnie natomiast z § 30 ust. 4 cytowanego rozporządzenia opinia o służbie powinna w szczególności zawierać: stopień, imię, nazwisko, imię ojca, datę i miejsce urodzenia; okres służby; kwalifikacje i wykształcenie; nazwę jednostki organizacyjnej i ostatnio zajmowane stanowisko służbowe oraz ocenę wywiązywania się z obowiązków służbowych; szczególne osiągnięcia zawodowe, nagrody i wyróżnienia, a także ordery i odznaczenia uzyskane w okresie służby; naruszenia dyscypliny służbowej i kary, które nie zostały zatarte; pouczenie o prawie do złożenia odwołania.
Istotą zarówno świadectwa służby jak i opinii o służbie jest więc przedstawienie informacji dotyczących służby policjanta. Dokumenty te nie zawierają żądnych rozstrzygnięć dotyczących uprawnień bądź obowiązków policjanta wynikających z przepisów prawa. Wystawienia świadectwa służby i opinii o służbie nie można więc uznać za akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, która stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegałaby kontroli sądu administracyjnego.
W takiej sytuacji skarga na bezczynność organu w przedmiocie wydania świadectwa służby oraz opinii o służbie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.