Uzasadnienie
S. M. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie uczynił bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lipca 2009 r. o usunięcie naruszenia prawa, poprzez nakazanie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. udostępnienia danych w zakresie imienia i nazwiska, adresu IP komputera, a także adresu poczty elektronicznej osoby, która w ramach serwisu [...], utworzyła profil o numerze [...], prezentujący wizerunek skarżącego wraz z danymi personalnymi w zakresie jego imienia i nazwiska.
W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż w wyniku rozpatrzenia przedmiotowego wniosku skarżącego, w dniu [...] marca 2010 r. wydana została decyzja administracyjna o numerze [...], w związku z czym organ nie pozostaje w bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 tej ustawy).
Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy, zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają przepisy art. 3 § 2 pkt 1 – 4a tejże ustawy. Stąd też skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym prawem terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności.
Natomiast stosownie do treści art. 149 cytowanej wyżej ustawy sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika – gdy chodzi o decyzję administracyjną – że nakazanie jej wydania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie, organ administracji nie załatwił toczącej się przed nim sprawy. Celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest – jak w niniejszej sprawie – doprowadzenie do wydania przez organ decyzji administracyjnej w sprawie wszczętej żądaniem strony.
Z przytoczonego przepisu wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania.
W dniu [...] marca 2010 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wydał decyzję nr [...], której wydania S. M. oczekiwał, składając swój wniosek z dnia [...] lipca 2009 r. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa decyzja została skarżącemu doręczona w dniu [...] marca 2010 r.
S. M. skargę na bezczynność GIODO skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] stycznia 2010 r., zaś organ podjął oczekiwaną przez stronę decyzję w dniu [...] marca 2010 r. Oznacza to, że wydanie wyroku zobowiązującego organ do załatwienia sprawy stało się zbędne, bowiem samo postępowanie sądowe, wszczęte skargą S. M., jest bezprzedmiotowe.
Dodać jedynie należy, że w ramach skargi na bezczynność Sąd nie może oceniać zgodności z prawem wydanej decyzji, gdyż kontroli takiej można dokonać jedynie w ramach odrębnego postępowania, którego przedmiotem byłaby skarga na tę decyzję.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
O kosztach Sąd rozstrzygnął w oparciu o art. 201 § 1 oraz art. 209 i art. 210 § 2 powołanej ustawy.