Uzasadnienie
L. D., w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w dniu [...] czerwca 2014 r. złożył do Szefa Biura Ochrony Rządu wniosek "o ujawnienie całościowej dokumentacji (historycznej, archiwalnej oraz aktualnej, scenariusze, księgi pamiątkowe, itp.) w przedmiocie;
- 1) Ustanowienia wręczenia oraz poświęcenia Sztandaru Biura Ochrony Rządu.
- 2) Ustanowienia zgodnie z właściwością Biura Ochrony Rządu obiektów pamięci narodowej (tablice, pomniki itp.).
- 3) Ujawnienie dokumentacji w przedmiocie nadania funkcjonariuszom Biura Ochrony Rządu odznaczeń [...]".
Szef Gabinetu Szefa Biura Ochrony Rządu w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. udzielił informacji w przedmiocie złożonego wniosku i wyraził nadzieję, że przedstawione informacje będą zadawalające dla wnioskodawcy oraz wyraził wdzięczność za jego zainteresowanie działaniami i osiągnięciami formacji.
L. D. w dniu 22 sierpnia 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa Biura Ochrony Rządu, gdyż w jego ocenie organ uchylił się od udzielenia informacji publicznej w zakresie określonym w jego wniosku z dnia [...] czerwca 2014 r. Skarżący wniósł również o wymierzenie organowi grzywny.
Szef Biura Ochrony Rządu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i odrzucenie wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny. Organ w uzasadnieniu podał, że udzielił skarżącemu odpowiedzi, jednakże nie podjął on w terminie przesyłki zawierającej odpowiedź na jego wniosek. Podał również, że skargę otrzymał w dniu 1 września 2014 r., zatem wniosek o wymierzenie grzywny jest przedwczesny, gdyż nie upłynął 30-dniowy termin do udzielenia odpowiedzi na nią i jako taki podlega odrzuceniu.
W dniu 9 stycznia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w formie elektronicznej, wpłynęło pismo skarżącego, w którym podał, że "w nieracjonalnym kontraście do treści wniosku pozostają doręczone mi pisma procesowe, tj. Szefa BOR p. [...] (sygn. [...]) p. [...] (sygn. [...]) – kłamliwe (...). W tych okolicznościach prawnych skarga moja pozostaje bezprzedmiotowa. Wnoszę o (zwrot) kosztów wpisu (...)".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże sąd, o ile nie zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Powyższe oznacza, że do chwili wydania wyroku strona skarżąca ma wpływ na przebieg postępowania wszczętego z jej skargi, a to oznacza, że może wniesiony przez siebie środek zaskarżenia wycofać, a sąd zobligowany jest wolę strony uwzględnić, zaś zakres kontroli sądu ograniczony jest w takim przypadku do zbadania, czy zachodzą okoliczności wskazujące, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu w badanym przypadku wskazane okoliczności nie zachodzą.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał cofnięcie skargi za wiążące i w pkt 1 postanowienia postępowanie umorzył, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a., natomiast w pkt 2 postanowienia, na postawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a rozstrzygnął o zwrocie całego uiszczonego wpisu.