Uzasadnienie
K. K. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił bezczynność Prezydenta [...] (w skardze błędnie określił organ, którym nie jest Naczelnik Wydziału [...] dla Dzielnicy [...] Urzędu[...], lecz Prezydent [...]), polegającą na niezawarciu z nim umowy najmu lokalu, pomimo istnienia w decyzji Komendanta Głównego Policji, przydzielającej lokal, zobowiązania do zawarcia takiej umowy.
W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej odrzucenie.
W uzasadnieniu swego stanowiska procesowego organ podniósł, że skarga nie dotyczy działalności organów administracji, podlegającej kontroli sądów administracyjnych, gdyż skarżący domaga się zawarcia umowy. Wniósł także o zasądzenie od skarżącego kosztów zastępstwa procesowego.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 1) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Zgodnie z cytowanym wyżej art. 3 § 2 pkt 8, zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają przepisy zawarte w art. 3 § 2 pkt 1 – 4. Stąd też skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności.
Skarżący swój zarzut bezczynności Prezydenta [...] wywodzi z faktu niezawarcia umowy najmu przydzielonego lokalu. Formułowany zarzut bezczynności nie obejmuje żadnej z prawnych form działania administracji, która podlegałaby kontroli sądowoadministracyjnej. Skarżącemu chodzi bowiem o zawarcie umowy cywilnoprawnej, a więc czynności nie mieszczącej się w powyższym katalogu spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne. Bezczynność organu w sprawie zawarcia umowy najmu przydzielonego lokalu nie podlega zatem kognicji sądu administracyjnego.
W takiej sytuacji skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Bez znaczenia pozostaje fakt zawarcia w treści decyzji Komendanta Głównego Policji zapisu zobowiązującego do zawarcia umowy najmu przydzielonego lokalu, na co powołuje się skarżący, albowiem Sąd nie jest władny oceniać w tym postępowaniu legalności takiego zapisu. Co więcej, gdyby nawet zapis taki wynikał z przepisów prawa, to i tak skarga na bezczynność organu w niniejszej sprawie byłaby niedopuszczalna z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, o czym była mowa wcześniej.
Odnosząc się natomiast do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku organu o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania, należy wskazać, że stosownie do przepisów działu V ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, regulującego kwestię kosztów postępowania, przed sądem administracyjnym pierwszej instancji wyłączone zostało stosowanie zasady odpowiedzialności za wynik postępowania. Koszty postępowania zasądza się jedynie w razie uwzględnienia skargi i tylko na rzecz skarżącego (art. 200 przedmiotowej ustawy).
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.