Uzasadnienie
Skarżący J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. zarzucając organowi emerytalnemu zaniżenie wysokości wypłaconej mu należności pieniężnej przysługującej przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby. W cenie skarżącego, ww. organ dokonał zaniżenia przedmiotowego świadczenia na skutek błędnego przyjęcia do jego naliczenia stawki uposażenia zasadniczego z grupy [...], a nie jak powinien stawki uposażenia zasadniczego z grupy [...]
Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarżony organ jest jedynie płatnikiem uposażenia należnego żołnierzowi zawodowemu za okres roku po zwolnieniu ze służby i nie posiada umocowania prawnego do wydania orzeczenia administracyjnego w przedmiocie objętym żądaniem strony. Ponadto podniósł, że roszczenie skarżącego o naliczenie przedmiotowego świadczenia z uwzględnieniem stawki uposażenia zasadniczego z grupy [...] jest bezzasadne, bowiem kwestię wysokości przysługującego stronie uposażenia z grupy [...] przesądził Sąd Apelacyjny w W. wyrokiem z dnia [...] marca 2007 r., który oddalił apelację J. K. od niekorzystnego dla niego wyroku sądu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4. Ponadto sądy te orzekają w sprawach, w których przepisy
Sygn. akt II SAB/Wa 65/07 ustawy szczególnej przewidują sądową kontrolę - art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Roszczenie, którego realizacji domaga się od Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. skarżący oparte jest na przepisie art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r., Nr 179, poz. 1750 ze zm.). Zgodnie z art. 104 ust. 1 powołanej ustawy, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organami właściwymi w sprawach określonych w przepisach niniejszego rozdziału (Rozdział 5 Uposażenie i inne należności pieniężne żołnierzy zawodowych; art. 71 – 104) są dowódcy jednostek wojskowych zajmujący stanowiska służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne, o których mowa w ust. 3, albo wyższe - w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w podległej jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy.
Natomiast z treści art. 96 ust. 7 tej ustawy jednoznacznie wynika, że wojskowy organ emerytalny właściwy dla adresu zameldowania żołnierza dokonuje jedynie wypłaty świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1. Nie jest zaś władny, czego domaga się skarżący, ustalenia władczym rozstrzygnięciem wyższej podstawy naliczenia wypłacanego świadczenia. Skoro zatem Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego nie jest właściwy do wydania rozstrzygnięcia administracyjnego w przedmiocie objętym wnioskiem strony, a samo naliczenie i dokonanie wypłaty uposażenia należnego żołnierzowi zawodowemu za okres roku po zwolnieniu ze służby jest czynnością materialno – techniczną, przedmiot skargi wniesionej przez J. K. nie dotyczy przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z powyższych względów niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego, gdyż sądy te orzekają w sprawie skarg na bezczynność organów administracji publicznej jedynie w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 art. 3 ust. 2 powołanej ustawy procesowej.
Mają na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.