Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2013 r. "M." Sp. z o.o. z siedzibą w D. zwróciła się do Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w W. (zwanej dalej UFG), w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, z żądaniem udostępnienia informacji w następującym zakresie: w jakim przedziale czasu obowiązywała umowa ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych – samochód marki [...] o nr rej. [....] – numer polisy [....].
Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny (zwanej dalej UFG), wskazał, że działa na podstawie przepisów ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 392), zakres gromadzonych przez Ośrodek Informacji UFG danych regulują art. 102 i 103 ww. ustawy, a dane zgromadzone w bazie Ośrodka Informacji udostępnia wyłącznie podmiotom wyszczególnionym w art. 104 wskazanej ustawy. Podał, że wśród wymienionych w przepisie podmiotów nie ma podmiot prowadzących działalność brokerską. Wskazał, że nie ma podstaw prawnych do udostępnienia danych z bazy Ośrodka Informacji. Wyjątek stanowią tu informacje dotyczące zawarcia umowy ubezpieczenia OC udostępnione na podstawie art. 104 ust. 9 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j.
Dz. U. z 2013 r. poz. 392) poprzez stronę internetową Funduszu (www.ufg.pl). Następnie poinformował, że jeżeli wnioskodawca jest posiadaczem wskazanego pojazdu, to może złożyć wniosek o udostępnienie danych o przebiegu ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów.
"M." Sp. z o.o. z siedzibą w D. uznając, że UFG nie wypełnił obowiązku informacyjnego, wniosła skargę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność UFG w zakresie nierozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2013 r. W ocenie skarżącej Spółki żądane informacje stanowiły informacje publiczne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazała również, że skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej może być wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Spółka wniosła o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej oraz o zwrot kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę UFG wniósł o oddalenie ewentualnie o odrzucenie skargi. Stwierdził, że nie pozostaje w bezczynności, albowiem żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyjaśnił, że pytanie zawarte we wniosku z dnia [...] grudnia 2013 r. dotyczy okresu ubezpieczenia jednego pojazdu którego skarżąca nie jest posiadaczem więc żądana informacja odnosi się do indywidualnej sprawy skarżącej Spółki, a nie spraw publicznych, co powoduje, że informacje te nie stanowią informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 3 §2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach określonych w art. 3 §2 pkt 1- 4a) p.p.s.a.
Natomiast w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. zostały wymienione – inne niż decyzje i postanowienia - akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Do powyższej kategorii należą zatem również czynności z zakresu udostępnienia informacji publicznej.
Zgodnie z art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Konkretyzację powyższej zasady stanowi wspomniana ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.). Stosownie do treści art. 1 ust. 1 tej ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie, przy czym prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu obywatelowi (art. 2 ust. 1 ustawy). Do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 ustawy).
Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.
O skuteczności skargi na bezczynność organu można mówić wówczas, gdy właściwy organ nie wykonuje w terminie nałożonego nań prawem obowiązku, bądź nie czyni tego w sposób przewidziany prawem. Z bezczynnością w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy zobowiązany podmiot milczy i w ogóle nie rozpatruje wniosku o udostępnienie informacji, która ma charakter informacji publicznej, albo gdy nie wydaje decyzji, do wydania której jest zobowiązany przepisami ustawy, jak również wówczas, gdy podjęta czynność jest niepełna to znaczy zobowiązany udostępnia informację publiczną w zakresie węższym od wskazanego we wniosku o udostępnienie.
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej kształtuje prawo do informacji w takim zakresie, w jakim dotyczy organów władzy publicznej w szerokim rozumieniu tego pojęcia. Reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy, procedurę i tryb. W bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiąc że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się kpa.
Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 ustawy. Przy czym dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2 ustawy).
Ponieważ sformułowania zawarte w art. 6 ust. 1 ustawy są zbyt ogólne, przy ich wykładni należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Uwzględniając powyższe aspekty, można powiedzieć, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.
Za informację publiczną uznać należy informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym lub Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (wyr. NSA z 30 października 2002r., II SA 181/02). Kryterium udostępnienia informacji jest to czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne.
Informacja publiczna odnosi się bowiem do faktów. Bliższa analiza art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznych wskazuje, że wnioskiem w świetle tej ustawy może być objęte pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi. Zaznaczyć przy tym należy, że informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkiem ich kwestionowania (wyr. NSA z 16 czerwca 2009r., sygn. akt I OSK 89/09, publ. https://cbois.nsa.gov.pl).
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że żądane przez stronę skarżącą informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. W pełni zgodzić należy się z oceną Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, że pytanie strony skarżącej dotyczy okresu ubezpieczenia jednego pojazdu (którego nie jest posiadaczem) więc żądana informacja odnosi się do konkretnej, indywidualnej sprawy skarżącej Spółki, a nie spraw publicznych, co powoduje, że informacje te nie posiadają cech informacji publicznej.
Reasumując, z wagi na to, że żądanych informacji nie można było zakwalifikować jako informacji publicznych, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, trzeba stwierdzić, iż powyższa ustawa nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania i w związku z powyższym skarga nie mogła zostać uwzględniona.
W ocenie Sądu ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może stanowić instrumentu do obejścia prawa i uzyskania w sprawie indywidualnej informacji, których strona może domagać się w inny sposób. Taką możliwość regulują przepisy art. 103 oraz 104 ust. 9 z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 392).
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.