Uzasadnienie
Pismem z 17 grudnia 2014 r. B. B. złożyła skargę na bezczynność Szefa Służby Cywilnej i przewlekłość postępowania w przedmiocie mianowania na urzędnika służby cywilnej oraz z ostrożności procesowej, skargę na pisma kierowane przez organ jako skargę na czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) w przedmiocie odmowy mianowania na urzędnika służby cywilnej.
Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z 26 marca 2015 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi z 17 grudnia 2014 r., poprzez jej sprecyzowanie, polegające na jednoznacznym wskazaniu co jest przedmiotem skargi. Skarżąca została zobowiązana do wskazania czy pismo z 17 grudnia 2014 r. stanowi skargę na bezczynność Szefa Służby Cywilnej czy jest to skarga na inne akty lub czynności Szefa Służby Cywilnej z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. podjęte w przedmiocie odmowy mianowania na urzędnika służby cywilnej. W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej skarżąca została zobowiązana do podania, które akty są skarżone.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżąca w piśmie z 21 kwietnia 2015 r. wniosła o rozdzielenie skargi z 17 grudnia 2014 r. podając, że dotyczy ona bezczynności Szefa Służby Cywilnej polegającej na braku mianowania na urzędnika służby cywilnej. Bezczynność ta dotyczy rozpoznania wniosku o mianowanie z 10 sierpnia 2009 r. oraz wniosku z 16 października 2014 r. o uzupełnienie decyzji. Ponadto skarżąca wskazała, że skarga z 17 grudnia 2014 r. jest również skargą na inne akty Szefa Służby Cywilnej z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. w przedmiocie odmowy mianowania na urzędnika służby cywilnej. Jednocześnie wskazała, że skarży akt z 21 sierpnia 2009 r., pismo z 25 września 2014 r. oraz akt stanowiący pismo z 4 listopada 2014 r.
Zarządzeniem z 29 kwietnia 2015 r. Przewodnicząca Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządziła rozdzielenie skargi z 17 grudnia 2014r.
Niniejsza sprawa dotyczy skargi B. B. na bezczynność Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie rozpoznania wniosku z 16 października 2014 r. o uzupełnienie decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżący przed wniesieniem skargi nie zwrócił się z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako "P.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1-5, wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność organu, warunkiem skutecznego jej wniesienia do sądu administracyjnego jest wyczerpanie trybu, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W przedmiotowej sprawie skarżąca wprawdzie wystosowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednakże czynność ta miała miejsce 9 września 2014 r., a więc przed złożeniem wniosku, którego dotyczy przedmiotowa skarga. Po złożeniu, w dniu 16 października 2014 r., wniosku o uzupełnienie decyzji, a przed wniesieniem skargi do Sądu skarżąca nie wystosowała do organu pisma stanowiącego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Ustalony w przedmiotowej sprawie stan faktyczny wskazuje, że skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność nie wyczerpała trybu określonego w art. 37 § 1 K.p.a., co czyni skargę niedopuszczalną.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.