Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] lipca 2014 r. P. K. wystąpił na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej do Gminy S., o udostępnienie informacji, czy gmina w okresie od 2012 r. do chwili obecnej zawierała umowy dotyczące obsługi prawnej z kancelariami, a jeśli tak, wniósł o udostępnienie treści umów.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wójta Gminy S., P. K. zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy o dostępnie do informacji publicznej polegające na nieudostępnieniu żądanej informacji, przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy jej udostępnienia lub umorzenia postępowania.
Wniósł w związku z tym o stwierdzenie bezczynności Wójta Gminy S. w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego, zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Ponadto w przypadku, gdy po wniesieniu skargi organ doręczy żądaną informację publiczną, skarżący wniósł o uznanie, że na dzień wniesienia skargi do Sądu organ pozostawał w bezczynności w przedmiocie informacji publicznej, zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa.
W uzasadnieniu podniósł w szczególności, iż żądana informacja dotycząca wydatkowania środków z budżetu gminy jest informacją publiczną o jakiej mowa w art. 6 ust. 5 lit. c ustawy o dostępnie do informacji publicznej, zaś Wójt Gminy S. jest podmiotem zobowiązanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 tej ustawy.
Bezsporna jest również okoliczność, że żądana informacja nie została udostępniona, ani nie wydana została decyzja odmowna.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy S. wniósł o umorzenie postępowania i nieobciążania Gminy S. kosztami postępowania z uwagi na to, że skarga została uwzględniona w całości, tj. żądana informacja została udzielona w dniu [...] września 2014 r. drogą elektroniczną, zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Wyjaśnił przy tym, że opóźnienie w przekazaniu informacji nie było nadmierne, wynikało z niedopatrzenia organizacyjnego oraz sezonu urlopowego, a nadto nie miało miejsca rażące naruszenie prawa.
Również skarżący we wniosku z dnia [...] października 2014 r. wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa, a nadto o zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, Sąd winien w pierwszej kolejności ustalić, czy spełniony jest zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), dalej "udip", czyli czy żądanie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu ustawy, i czy adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym w jej rozumieniu.
Zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ust. 1 udip, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.
Natomiast w art. 6 ust. 1 udip, ustawodawca dokonał przykładowego wyliczenia informacji, które moją przymiot informacji publicznej. W związku z tym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 udip.
W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. wyrok NSA z 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, Lex Polonica nr 361165).
W tym kontekście żądanie skarżącego o udostępnienie umów na obsługę prawną urzędu gminy, zawartych z kancelariami prawnymi, związane z wydatkowaniem na ten cel środków publicznych, niewątpliwie dotyczy informacji publicznej.
Natomiast Wójt Gminy jako organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, jest organem szeroko rozumianej władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 udip.).
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzić postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, bądź nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakiego powodu określony akt nie został podjęty, a czynność nie została dokonana, w szczególności czy ta bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wynika z błędnego przeświadczenia, że w ogóle dany akt nie powinien zostać podjęty, a czynność dokonana.
Stosownie do przepisu art. 13 ust. 1 zd. 1 udip, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku i następuje, zgodnie z utrwalonymi poglądami doktryny i judykatury, w formie czynności materialno-tecznicznej.
Jedynie dla odmowy udostępnienia informacji publicznej bądź umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, ustawodawca zastrzegł formę decyzji administracyjnej.
Bezspornie w niniejszej sprawie, nie udzielając żądanej informacji publicznej, ani też nie wydając decyzji o odmowie jej udostępnienia, Wójt Gminy S. pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi na bezczynność.
Powyższa bezczynność ustała w dniu [...] września 2014 r., albowiem w tym dniu przesłano skarżącemu w formie elektronicznej żądaną informację publiczną, tym samym bezczynność nie istniała w dniu orzekania przez Sąd.
Mając na uwadze treść art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "Ppsa", zgodnie z którym Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, jednak również stan faktyczny niniejszej sprawy należy przyjąć, iż postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego stało się bezprzedmiotowe.
W takiej sytuacji zaistniały podstawy do zastosowania art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa, w myśl którego sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Potwierdzeniem powyższego jest stanowisko wyrażone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 (OSNSA i WSA 2009/4/63), w myśl której przepis art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organ – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.
Jednakże ustanie bezczynności po wniesieniu skargi, nie zwalnia Sądu z jej rozpoznania w zakresie stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2325/12, Lex nr 12269646).
W ocenie Sądu okoliczności niniejszej sprawy nie dają podstaw do przypisania organowi kwalifikowanej formy bezczynności. Przede wszystkim zwłoka w załatwieniu wniosku skarżącego nie była wyjątkowo nadmierna, zaś wniosek został załatwiony zaraz po wpłynięciu skargi. Ponadto należy wziąć pod uwagę, iż istotnie przedmiotowy wniosek, jak argumentował organ, wpłynął w okresie urlopowym, kiedy obsada stanowisk w urzędzie nie jest pełna.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 zd. 2 Ppsa, orzekł jak w pkt 1 wyroku. O umorzeniu postępowania w pozostałym zakresie orzeczono na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa, zaś o kosztach w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 Ppsa.