Uzasadnienie
Pismem z 3 września 2014 r. P. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 20 sierpnia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, wnosząc o: stwierdzenie bezczynności Wójta Gminy [...] w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 14 dni od doręczenia akt organowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że 4 września 2014 r. udostępnił skarżącemu wnioskowaną informację publiczną.
Pismem z 23 grudnia 2014 r. skarżący poinformował Sąd, że w związku z udzieleniem przez organ żądanej informacji publicznej - cofa skargę i jednocześnie wnosi o zasądzenie od organu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wskazując, że rozpoznanie wniosku i udzielenie żądanej informacji publicznej nastąpiło po upływie terminu wskazanego w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W niniejszej sprawie Sąd uznał cofnięcie skargi za skuteczne, gdyż nie zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowania utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 P.p.s.a., orzekł, jak w pkt 1 sentencji.
O kosztach orzeczono zgodnie z art. 201 § 1 P.p.s.a. W tym miejscu należy bowiem zauważyć, iż wprawdzie w niniejszej sprawie umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego nastąpiło na skutek cofnięcia skargi przez stronę skarżącą, to zachodziły jednocześnie przesłanki do umorzenia postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Wskazany wyżej przepis znajduje bowiem zastosowanie w przypadku, gdy w wyniku wniesienia skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. – organ wyda akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do którego pozostawał w bezczynności. O powyższym przesądziła uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r. o sygn. I OPS 6/08 (opubl. "Orzecznictwo NSA i wojewódzkich sądów administracyjnych" z 2009 r., nr 4, poz. 63).
Wobec powyższego należy również podzielić pogląd, iż działanie organu dokonane po wniesieniu skargi na jego bezczynność, które ową bezczynność usuwa – jak w niniejszej sprawie – należy oceniać i kwalifikować jako działanie samokontrolne skutkujące zaistnieniem przesłanki bezprzedmiotowości postępowania, ale jednocześnie gwarantujące stronie skarżącej zwrot poniesionych kosztów postępowania. Przegraną stroną procesu jest bowiem organ, który – w wyniku wniesienia skargi przez stronę – usunął stan niezgodności z prawem (por. glosa P. Brzozowskiego do wyroku WSA w Opolu z 7 listopada 2005 r. o sygn. II SAB/Op 13/05, System Informacji Prawnej "Lex" nr 190290).