Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] września 2013 r. P.S. zwrócił się, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego o udostępnienie zawartości Państwowego Rejestru Nazw Geograficznych.
W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia [...] października 2013 r., Główny Geodeta Kraju poinformował P.S., że żądane informacje nie mogą zostać udostępnione, bowiem ich udostępnienie następuje według zasad wskazanych w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.).
Nie akceptując tego stanowiska P.S., pismem z dnia 4 listopada 2013 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Głównego Geodety Kraju. Wnosząc o zobowiązanie organu do udostępnienia żądanych informacji i zasądzenie kosztów postępowania, skarżący podniósł, że mechanizm pierwszeństwa, wynikający z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., odsyłający do ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, nie ma zastosowania do danych z Państwowego Rejestru Nazw Geograficznych. Wskazał też, że odmienne zasady i tryb dostępu do informacji publicznych mogą zostać ukształtowane tylko w akcie rangi ustawy. Wskazywał, że akty wykonawcze (podustawowe), zarówno aktualnie obowiązujące oraz archiwalne, przewidujące odpłatność za czynności geodezyjne i kartograficzne, nie odnoszą się do danych znajdujących się w Rejestrze, jak i samego Rejestru. Wywodził, że luka prawna, która zaistniała w przepisach, nie powinna być naprawiana kosztem wnioskodawcy.
Skarżący prezentował pogląd, że wprawdzie w ustawie -Prawo geodezyjne i kartograficzne (w art. 40 ust. 3c) określono odpłatność w dostępie do informacji, to wobec ich nieokreślenia (w zakresie wysokości) w akcie wykonawczym, brak jest podstaw do określenia wysokości odpłatności, poprzez odwołanie się do innych kategorii zasobu geodezyjnego.
W odpowiedzi na skargę Główny Geodeta Kraju wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że skarżący został poinformowany, że w żądanym zakresie informacje podlegają udostępnieniu na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu sprowadza się do oceny, jakie przepisy ustawy będą miały pierwszeństwo w zastosowaniu w niniejszej sprawie, tj. czy ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), czy też przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).
W ocenie Sądu, decydujące w sprawie znaczenie ma treść art. 1 ust. 1 u.d.i.p., który jest przepisem kolizyjnym. Dodać należy, iż wniosek skarżącego niewątpliwie dotyczy informacji publicznych, a konkretnie ponownego wykorzystania informacji publicznej.
W tym miejscu wskazać należy, w ślad za poglądem NSA wyrażonym w wyroku z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 175/13, iż Główny Geodeta Kraju jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a żądana informacja jest informacją publiczną w szerokim rozumieniu tego pojęcia, tym bardziej, że katalog wymieniony w art. 6 u.d.i.p. nie stanowi zbioru zamkniętego.
W omawianym orzeczeniu NSA stwierdził jednoznacznie, że u.d.i.p. przewiduje dostęp do informacji o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych. Przepis ten nakłada obowiązek udostępnienia samego faktu prowadzenia określonych urządzeń ewidencyjnych, natomiast nie odnosi się do zawartości gromadzonych w nich danych.
Podkreślić należy, iż NSA stwierdził, że jeżeli odrębna ustawa (tu: Prawo geodezyjne i kartograficzne) określa odmienne zasady i tryb udzielania informacji, to w tym zakresie wyłączona jest ustawa o dostępie do informacji publicznej.
Wracając na grunt przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, że skoro Główny Geodeta Kraju pismem z dnia [...] października 2013 r., poinformował skarżącego o zasadach uzyskania żądanych informacji, na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, to stwierdzić należy, iż organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek, stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3f w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Dodać należy, iż odpowiedzi tej udzielił w formie właściwej, tj. pisma informacyjnego. Konkludując, stwierdzić należy, iż organ nie pozostawał w bezczynności.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 w zw. z art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.