Uzasadnienie
Skarżący A.S. w skardze z dnia 20 stycznia 2004 r. zarzucił Szefowi Służby Cywilnej bezczynność polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania konkursowego na stanowisko Dyrektora [...] w [...] Urzędzie Wojewódzkim.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Jednak korzystanie z tego środka jest niedopuszczalne wtedy, gdy przed wniesieniem skargi na bezczynność strona otrzymała już orzeczenie organu.
Nie budzi wątpliwości, że rozstrzygnięcie wydane w dniu [...] stycznia 2004 r. nr [...] przez Szefa Służby Cywilnej jest decyzją administracyjną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2001 r., sygn. akt. II SA 2908/00, Pr. Pracy 2001/4/42).
Skoro więc przed złożeniem skargi organ wydał decyzję i decyzja ta została
A.S. doręczona z dniem 19 stycznia 2004 r., to skargę z dnia 20 stycznia 2004 r. należało uznać za niedopuszczalną (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 1987r., sygn. akt IV SAB 14/86 - ONSA 1987, nr 1, poz. 7 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 1999 r. w sprawie II SAB 190/99, niepublikowane).
W takim stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.