Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. M. W. wystąpiła do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego ze skargą na działalność Wyższej Szkoły [...] w L. polegającą na braku wyrażenia przez uczelnię zgody na jej przeniesienie się do innej uczelni.
W odpowiedzi na przedmiotową skargę Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego pismem z [...] sierpnia 2012 r. poinformowało ww. o trybie i warunkach przeniesienia się studenta do innej uczelni oraz wskazało, że w przypadku odmowy wydania zaświadczenia umożliwiającego przeniesienie, jak również w przypadku bezczynności uczelni, przysługuje jej zażalenie oraz skarga do sądu administracyjnego.
Następnie pismem z dnia [...] października 2012 r. M. W. wystąpiła do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie.
Pismem z [...] stycznia 2014 r. M. W. ponownie złożyła do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego skargę na działalność Wyższej Szkoły [...] w L. Pismem z [...] lutego 2014 r. Ministerstwo poinformowało ww. m.in. o warunkach i zasadach kształcenia oraz odpłatności za studia lub usługi edukacyjne, jak również o tym, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie posiada kompetencji do wydawania rozstrzygnięć w obszarach toku studiów wskazanych przez ww. Pismem z [...] czerwca 2014 r. Ministerstwo poinformowało M. W. o warunkach odpłatności za studia lub usługi edukacyjne, które określone są umową między uczelnią a studentem w formie pisemnej, wskazując, że ewentualne spory wynikające z braku realizacji jej postanowień rozstrzyga właściwy sąd cywilny.
Następnie pismem z [...] lipca 2014 r. M. W. ponownie wystąpiła ze skargą w ww. zakresie.
W odpowiedzi z [...] kwietnia 2015 r. Ministerstwo ponownie poinformowało skarżącą, że wydanie żądanego przez ww. rozstrzygnięcia w jej sprawie nie mieści się w zakresie kompetencji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego i może być podjęte na drodze sądowej w postępowaniu administracyjnym lub cywilnym.
Pismem z dnia 08 marca 2015 r. M. W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpoznania skargi z dnia [...] czerwca 2012 r. na działalność Wyższej Szkoły [...] w L. W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej odrzucenie, względnie o oddalenie skargi.
Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wyjaśnił, że na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r., poz. 572 z późn. zm.) sprawuje nadzór nad zgodnością działań uczelni z przepisami prawa i statutem oraz z treścią udzielonego pozwolenia na utworzenie uczelni niepublicznej, a także nad prawidłowością wydatkowania środków publicznych. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego może żądać informacji i wyjaśnień od organów uczelni oraz założyciela, a także dokonywać kontroli działalności uczelni.
Organ stwierdził, że skarga M. W. była wyrazem jej niezadowolenia wobec organów Wyższej Szkoły [...] w L., w związku z czym została rozpatrzona przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w trybie skargowym, przewidzianym w rozdziale VIII Kpa.
W związku z tym, że przepisy nie przewidują złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w zakresie niezałatwienia sprawy rozpatrywanej w trybie skargowym, skarga ww. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: ppsa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie natomiast do treści art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z kolei zgodnie z art. 3 § 3 ppsa, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa).
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca przedmiotem skargi do WSA w Warszawie uczyniła bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpoznania skargi z dnia [...] czerwca 2012 r. na działalność Wyższej Szkoły [...] w L. polegającą na braku wyrażenia przez uczelnię zgody na przeniesienie się skarżącej do innej uczelni.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, lecz pomimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.
Analiza pisma skarżącej z dnia [...] czerwca 2012 r., którym skarżąca wniosła skargę na działalność Wyższej Szkoły [...] w L. polegającą na braku wyrażenia przez uczelnię zgody na przeniesienie się ww. do innej uczelni, pozwala na stwierdzenie, iż jest to skarga w trybie wnioskowo-skargowym, uregulowanym w Dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.).
Wyjaśnić należy, że czynności podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów Działu VIII Kpa, odnoszące się do skarg i wniosków, nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym art. 3 § 2 pkt 1-8 ppsa i nie podlegają kognicji sądu administracyjnego.
Mając na względzie przepis art. 3 § 2 ppsa, uznać należy, iż w postępowaniu skargowo-wnioskowym brak jest podstaw prawnych do rozstrzygania skargi skierowanej do organu w formach przewidzianych w ww. przepisie. Tryb skargowo-wnioskowy jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. Stąd też do skarg i wniosków nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a skarga jako niedopuszczalna, zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.