Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 października 2020 r. Dyrektor [...] Społecznego Liceum Ogólnokształcącego im. [...] w [...] (zwany dalej: strona skarżąca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2020 r. o przekształcenie szkoły niepublicznej o uprawnieniach szkoły publicznej w szkołę publiczną.
Pismem z dnia 18 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wykonując zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 25 listopada 2020 r., wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu sądowego. Ww. wezwanie Sądu doręczono skarżącemu prawidłowo w dniu [...] grudnia 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 14 akt sądowych).
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący oświadczył (pismo z dnia [...] grudnia 2020 r.), iż w dniu [...] grudnia 2020 r. złożył ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego za pośrednictwem Prezydenta Miasta [...] oraz dołączył kserokopię złożonego ponaglenia (na niezałatwienie sprawy z wniosku strony skarżącej z dnia [...] sierpnia 2020 r.) w trybie art. 37 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, tj. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i przesłanki podmiotowe, tj. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Warunkami formalnymi skutecznego złożenia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu określonej w art. 3 § 2 i 3 i art. 5 p.p.s.a., wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub 2 p.p.s.a. przysługuje legitymacja do jej wniesienia.
Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, zatem stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy.
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Droga sądowa jest zatem dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Środkiem zaskarżenia, który przysługuje stronie w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), w przepisach szczególnych, bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. (bezczynność), bądź gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość), jest ponaglenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu, do organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 1 i 3 k.p.a.). Tym samym wniesienie skargi na bezczynność (przewlekłość) organu jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 k.p.a.
Ponieważ złożona w niniejszej sprawie skarga, nie została poprzedzona wniesieniem ponaglenia, jest ona niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.
O kosztach postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.