Uzasadnienie
Pismem z [...] sierpnia 2018 r. Związek Zawodowy Pracowników Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...]; zwany dalej Związkiem Zawodowym zwrócił się do Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...]; zwany dalej GOPS, na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330, z późn. zm.); zwanej dalej u.d.i.p. oraz art. 28 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 1991 r. Nr 55 poz. 234, z późn. zm.), o udostępnienie informacji na temat minimalnych oraz maksymalnych rzeczywistych kwot wynagrodzeń wypłaconych za ostatni kwartał (czerwiec, lipiec, sierpień) pracownikom zatrudnionym w GOPS w [...] w podziale na poszczególne i wszystkie stanowiska osób zatrudnionych.
Kierownik GOPS w [...] udzielił odpowiedzi na wniosek pismem z [...] września 2018 r., przekazując wnioskodawcy informację w zakresie minimalnych oraz maksymalnych rzeczywistych kwot wynagrodzeń wypłaconych za ostatni kwartał (czerwiec, lipiec, sierpień) pracownikom zatrudnionym w GOPS w [...] w podziale na poszczególne i wszystkie stanowiska osób zatrudnionych, które wyraziły zgodę na ujawnienie kwoty swojego wynagrodzenia.
W skardze skierowanej [...] października 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Związek Zawodowy zarzucił Kierownikowi GOPS w [...] bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z [...] sierpnia 2018 r., a tym samym naruszenie art. 4, art. 13 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p.
Wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia powyższego wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wskazał, że Kierownik GOPS w [...] udzielił jedynie szczątkowej odpowiedzi na wniosek Związku Zawodowego, bowiem nie podał informacji o wynagrodzeniach wszystkich pracowników, lecz tylko tych, którzy wyrazili na to zgodę. W takiej sytuacji nie było wystarczające poinformowanie wnioskodawcy o braku możliwości udostępnienia informacji ze względu na brak zgody części pracowników na ujawnienie ich zarobków, lecz należało wydać decyzję administracyjną stosownie do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania. Wskazał, że w ustawowym terminie odniósł się do wniosku Związku Zawodowego o udzielenie informacji publicznej i udostępnił żądane informacje dotyczące wynagrodzenia pracowników Ośrodka, którzy wyrazili na to zgodę, a następnie decyzją z [...] października 2018 r. nr [...] odmówił na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. udostępnienia informacji publicznej w zakresie minimalnego oraz maksymalnego wynagrodzenia wypłaconego w okresie czerwiec-sierpień 2018 r. pracowników GOPS w [...], którzy nie wyrazili zgody na udostępnienie danych w zakresie ich wynagrodzeń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność Kierownika GOPS w [...] Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a.
Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności.
Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia.
Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl § 1a art. 149, sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony.
Należy stwierdzić, że żądana przez stronę skarżącą informacja o wysokości wynagrodzeń wypłaconych pracownikom zatrudnionym w GOPS w [...], a więc pracowników samorządowych o szczególnym statusie, zatrudnionych przez podmiot publiczny – pracodawcę samorządowego (w tym przypadku GOPS w [...]), stanowi – co do zasady – informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Wynagrodzenie to pochodzi bowiem ze środków publicznych, a informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych jest informacją publiczną. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 2366/14 (dostępnym pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl) z tych środków pochodzą m.in. wynagrodzenia osób zatrudnionych w organach administracji publicznej, w tym w jednostkach samorządu terytorialnego, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna o majątku publicznym, co oznacza, że informacja o wynagrodzeniach pracowników GOPS w [...] stanowi informację publiczną.
Bezsporne jest w sprawie, że Kierownik GOPS w [...] do dnia złożenia skargi do Sądu ([...] października 2018 r.) nie rozpoznał w pełnym zakresie wniosku skarżącego Związku Zawodowego o udzielenie informacji publicznej obejmującym informacje dotyczące minimalnych oraz maksymalnych rzeczywistych kwot wynagrodzeń wypłaconych za ostatni kwartał (czerwiec, lipiec, sierpień) pracownikom zatrudnionym w GOPS w [...] w podziale na poszczególne i wszystkie stanowiska osób zatrudnionych.
Jak wynika z akt sprawy dopiero decyzją z [...] października 2018 r. nr [...], na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.) oraz art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie minimalnego oraz maksymalnego wynagrodzenia wypłaconego w okresie czerwiec-sierpień 2018 r. pracowników GOPS w [...], którzy nie wyrazili zgody na udostępnienie danych w zakresie ich wynagrodzeń.
W świetle powyższych okoliczności, skoro rozpatrzenie wniosku w zakresie minimalnego oraz maksymalnego wynagrodzenia wypłaconego w okresie czerwiec-sierpień 2018 r. pracowników GOPS w [...], którzy nie wyrazili zgody na udostępnienie danych w zakresie ich wynagrodzeń nastąpiło dopiero po wniesieniu skargi, Sąd był zobowiązany z urzędu do orzeczenia o uwzględnieniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (punkt 1 sentencji wyroku), poprzez deklaratoryjne stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie załatwienia wniosku strony skarżącej. W tym zakresie wniosek organu o umorzenie postępowania nie miał wiążącego znaczenia.
Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z zasadą niezwiązania granicami skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.), w tym wnioskami skargi, sąd administracyjny stosuje z urzędu właściwy i adekwatny sposób orzekania (w tym rodzaj orzeczenia uwzględniającego skargę) i nie jest związany żądaniem strony skarżącej co do sposobu orzekania. W przedmiotowej sprawie przedmiot postępowania nie przestał istnieć w sensie procesowym, bowiem Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., dysponuje obecnie kompetencją do uwzględnienia skargi na bezczynność, pomimo że sama bezczynność przestała istnieć po wniesieniu skargi na skutek załatwienia sprawy przez skarżony organ.
Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. (punkt 2 sentencji wyroku) Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę okoliczność Sąd wziął pod uwagę wszystkie aspekty sprawy, w tym fakt, że organ podejmował czynności w celu zrealizowania wniosku i rozpatrzył w pełnym zakresie wniosek o udostępnienie informacji publicznej, choć dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność.
Ponadto Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę w pozostałym zakresie (punkt 3 sentencji wyroku), ponieważ organ w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnił żądaną wnioskiem z [...] sierpnia 2018 r. informację na temat minimalnego oraz maksymalnego wynagrodzenia wypłaconego w okresie czerwiec-sierpień 2018 r. pracowników GOPS w [...], którzy wyrazili zgodę na udostępnienie danych w zakresie ich wynagrodzeń, co nastąpiło pismem z [...] września 2018 r.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a oraz art. 151 P.p.s.a., a także art. 119 pkt 4 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1, 2 i 3 sentencji wyroku.
Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. (punkt 4 sentencji wyroku) Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej od organu zwrot kosztów postępowania sądowego, które objęły uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 złotych.