Uzasadnienie
Ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013r. Minister Obrony Narodowej odwołał [...] A. P. z pełnienia zawodowej służby wojskowej w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego.
Rozkazem personalnym nr [...] (pkt 1) z dnia [...] kwietnia 2013r. Dyrektor Departamentu [...] przeniósł [...] A. P. z dniem [...] marca 2013r. do rezerwy kadrowej na okres od dnia [...] marca 2013r. do dnia [...] grudnia 2013r.
Pismem z dnia [...] września 2014r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...]z dnia [...] kwietnia 2013r., natomiast pismem z dnia [...] września 2014r. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego rozkazem personalnym Dyrektora Departamentu [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013r.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...] Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Departamentu [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2014r., dotyczące odmowy wznowienia postępowania rozstrzygniętego ostatecznym rozkazem personalnym Dyrektora Departamentu Kadr MON nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013r. w sprawie przeniesienia [...] A. P. do rezerwy kadrowej.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...] Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] listopada 2014r., nr [...] w kwestii odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...]z dnia [...] kwietnia 2013r. dotyczącego odwołania skarżącego z pełnienia zawodowej służby wojskowej w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego.
Pismem z dnia 10 maja 2015r. A.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na "bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie wznowienia z urzędu postępowania zakończonego decyzjami Dyrektora [...] nr [...]z dnia [...] kwietnia 2013r. oraz nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013r. w przedmiocie zwolnienia mnie ze służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że została ona wniesiona bez uprzedniego skierowania do Ministra Obrony Narodowej wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m.in. inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego został uregulowany m.in. w art. 52 p.p.s.a. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Zgodnie zaś z przepisem art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. stanowi z kolei, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie zaś z § 4 ww. przepisu, w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.
Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania. Zgodnie natomiast z art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
W powołanych wyżej przepisach prawodawca określił warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, jakim jest wyczerpanie przysługujących stronie administracyjnych środków zaskarżenia, bądź – w określonych przez ustawę przypadkach – wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Prawodawca określił w ww. przepisach minimum wymogów procesowych, jakie muszą zostać spełnione, aby uznać za skuteczną wniesioną do sądu administracyjnego skargę w trybie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.
Z powyższych unormowań wynika, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. można wnieść dopiero po złożeniu do właściwego organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wobec zaś okoliczności, że złożona w niniejszej sprawie skarga A. P. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, uznać należy, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia. To zaś powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.