Uzasadnienie
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 powołanego artykułu).
Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie:
- 1. wydawania decyzji administracyjnych,
- 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty,
- 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie
- 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w przypadku postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, lub też wydaniem innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W przedmiotowej sprawie Z. L. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia z dnia 21 lutego 2005 r. na bezczynność Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie jego wniosku z dnia 7 lutego 2005 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Podkreślenia wymaga, że powoływanie się przez Z. L. na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) we wnioskach zawierających żądanie doręczenia odpisów skarg oraz przedstawienia informacji o stanie spraw sądowoadministracyjnych skarżącego jest bezpodstawne. Żądanie udzielenia informacji o stanie spraw sądowych, w których skarżący jest stroną oraz informacji o stanie spraw podlegających rozpoznaniu w oparciu o przepisy działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) nie może być rozpatrywane na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Skarżący jako strona postępowania sądowoadministracyjnego ma ustawowe prawo wglądu do akt prowadzonego w swojej sprawie postępowania. Uprawnienie to wynika jednakże z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie z ustawy o dostępie do informacji publicznej, o czym skarżący doskonale wie, gdyż z uprawnienia przeglądania akt korzystał niejednokrotnie.
Nadmienić jedynie należy, że zażalenie na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego wniesione zostało w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
Postępowanie prowadzone na skutek wniesienia przedmiotowego zażalenia nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego. W związku z tym, że rozpoznanie zażalenia nie prowadzi do wydania aktów, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej – skargę uznać należy za niedopuszczalną.
W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak wyżej.