Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2019 r., uzupełnionym w dniu [...] stycznia 2020 r. o brak formalny w postaci oryginalnego podpisu, Pani B. P. wystąpiła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o zastosowanie wobec niej art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (ówczesny Dz. U. z 2019 r. poz. 288, z późn. zm.) - zwanej dalej ustawą zaopatrzeniową.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. odmówił wszczęcia postępowania o wydanie decyzji w przedmiocie wyłączenia stosowania wobec wnioskodawczyni art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie zostało już przeprowadzone postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., rozstrzygającej merytorycznie wniosek strony złożony w trybie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Ww. postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 18 sierpnia 2020 r.
W dniu 24 sierpnia 2020 r. (data nadania w placówce pocztowej), z zachowaniem ustawowego terminu. Pani B. P. przesłała do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r.
Dodatkowo do organu wpłynęło ponaglenie Pani B. P..
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowienie stronie zostało doręczone w dniu 28 września 2021 r.
W dniu 8 października 2021 r. do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji wpłynęło pismo Pani B. P. z dnia [...] października 2021 r., zawierające skargę na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] września 2021 r. oraz skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w tym postępowaniu administracyjnym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej nieuwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
wniesienie przedmiotowej skargi uznać należało za niedopuszczalne.
W pierwszej kolejności przywołać należało uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020r. Sygn. akt I OPS 5/19. gdzie znalazło się stwierdzenie, iż: "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
W świetle powyższego, oraz uwzględniając przepis art.126 K.p.a. przedmiotową skargę na bezczynność wniesioną do tut. Sądu, traktować należało jako niedopuszczalną.
Przed wywiedzeniem przez stronę skargi na bezczynność, organ rozpoznał bowiem wniosek strony z [...] sierpnia 2021 i wydał dnia [...] września 2021r. stosowne postanowienie. Na dzień wywiedzenia skargi na bezczynność, zakończone było więc już postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie.
Stąd więc, działając w myśl przepisu art.58 par.1 pkt.6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.