Uzasadnienie
W skardze z dnia 4 maja 2009 r. W. O. zarzucił Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 16 lutego 2009 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Komendanta Głównego Policji w sprawie przeniesienia policjanta do dyspozycji Komendanta Głównego Policji z dniem 30 września 2007 r. Skarżący wyjaśnił, że pismo zawierające wniosek o wznowienie postępowania zawarte zostało w skardze na zachowanie dyrektora Biura Kadr i Szkolenia KGP, jednak było precyzyjnie sformułowane i wyjaśnione w treści uzasadnienia. Ponadto W. O. zarzucił Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji naruszenie art. 65 § 1 kpa poprzez przekazanie sprawy Komendantowi Głównemu Policji bez wydania odpowiedniego postanowienia oraz naruszenie przepisów o właściwości rzeczowej, czyli art. 150 § 2 kpa.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie oraz wyjaśnił, że w związku z wydaniem decyzji administracyjnej z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], w której ustosunkował się do skargi W. O. z dnia 16 lutego 2009 r., nie pozostaje w bezczynności. Dalej organ administracji publicznej wyjaśnił, że przepis art. 234 § 1 kpa nakazuje rozpoznanie skargi złożonej w toku sprawy, łącznie ze sprawą, bez wydawania odrębnego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wbrew twierdzeniom Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, pozostaje on w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 16 lutego 2009 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Komendanta Głównego Policji w sprawie przeniesienia policjanta do dyspozycji Komendanta Głównego Policji z dniem 30 września 2007 r.
Wprawdzie zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, wyrażonym w decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], że w sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne, skarga złożona przez stronę podlega rozpatrzeniu w toku postępowania zgodnie z przepisami kodeksu (art. 234 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej kpa), jednakże regulacja ta odnosi się wyłącznie do skarg składanych w trybie art. 227 kpa, nie zaś wniosków o wznowienie postępowania.
Wyjaśnić bowiem należy, że wznowienie postępowania jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej i stanowi prawnie dopuszczalny wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 kpa). Wniesienie wniosku o wznowienie postępowania, nawet w toku już prowadzonego postępowania administracyjnego, nie daje podstaw do rozpoznania sprawy łącznie w tym postępowaniu. Wniosek taki powinien być rozpoznany zgodnie z uregulowaniami rozdziału 12 Działu II ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego przez właściwy organ administracji publicznej.
Podkreślić również należy, że powoływana przez organ decyzja z dnia [...] kwietnia 2009 r. dotyczyła innego niż wniosek o wznowienie postępowania. Wskazaną decyzją Minister rozpatrzył bowiem odwołanie W. O. od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] o przeniesieniu z urzędu do dalszego pełnienia służby w Wyższej Szkole Policji w S. Natomiast wznowienia postępowania skarżący zażądał w sprawie przeniesienia z dniem 30 września 2007 r. do dyspozycji Komendanta Głównego Policji.
W przypadku wątpliwości organu co do zakresu żądania W. O. powinien wezwać skarżącego do sprecyzowania wniosku. Natomiast jakiekolwiek odniesienie się do wniosku o wznowienie postępowania w toku postępowania odwoławczego nie stanowi jego rozpatrzenia w prawem przewidzianej formie i oznacza bezczynność organu w tym zakresie.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.