Uzasadnienie
J.Z. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bezczynność Prezydenta W. w rozpoznaniu jego wniosku z [...] października 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżący w piśmie z [...] października 2018 r. zwrócił się do Biura Spraw Dekretowych Urzędu Miasta W. o udostępnienie, w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.) informacji, "czy w prowadzonych przez Państwa Biuro kilku tysiącach spraw dekretowych i odszkodowawczych, badanych w minionym roku pod kątem spadku wakującego, uznawano (Państwa Biuro, wojewoda lub sąd spadku), że złożenie przez spadkobiercę b. właściciela nieruchomości wniosku dekretowego stanowiło przejaw objęcia spadku wakującego?".
W piśmie z [...] listopada organ poinformował skarżącego, że opinia prawna której się domaga we wniosku, nie stanowi informacji publicznej i w związku z tym nie podlega udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
J. Z. w dniu [...] grudnia 2018 r. złożył do Sądu skargę na bezczynność Prezydenta W. w rozpoznaniu jego wniosku z [...] października 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej i wniósł o zobowiązanie organu do jego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżący zarzucił organowi nieuzasadnione przyjęcie, że we wniosku o udostępnienie informacji publicznej domagał się opinii prawnej na temat tzw. spadków wakujących i stwierdził, że informacje objęte wnioskiem dotyczą praktyki organu w załatwianiu określonych spraw, a w konsekwencji są informacjami publicznymi podlegającymi udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
Prezydent W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Sąd rozstrzygając sprawę ze skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, ocenia, czy określony podmiot jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej i czy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Z bezczynnością w takiej sprawie będziemy więc mieli do czynienia wówczas, gdy żądaniem wniosku jest objęta informacja mająca walor informacji publicznej, a podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej (art. 6 ustawy) nie udostępnia tej informacji (art. 13 ust.
1) w ustawowym, 14 - dniowym terminie, nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1), nie informuje wnioskodawcy o niemożności udostępnienia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2), nie informuje o przeszkodach technicznych w uzyskaniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 ustawy).
Informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Z przepisu art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że prawo dostępu do informacji publicznej, mające umocowanie w Konstytucji (art.
- 61) przysługuje każdemu, bez względu na interes prawny lub faktyczny, na zasadach określonych w tej ustawie.
W rozpatrywanej sprawie nie ma wątpliwości, że Prezydent W. jako organ władzy publicznej jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej.
Zdaniem Sądu, sporna informacja objęta wnioskiem jest informacją publiczną, a zapatrywanie organu co do tego, że przedmiotem wniosku jest opinia prawna, nie jest prawidłowe. Skarżący domagał się informacji o tym, jaka jest praktyka organu w kwestii w tym wniosku opisanej ("czy w prowadzonych (...) sprawach (...) uznawano"), nie zaś, opinii na temat tego, co organ sądzi na temat traktowania wniosków dekretowych jako wnioski o objecie spadku wakującego.
Według art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d ustawy o dostępie do informacji publicznej informacją publiczną jest informacja o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw. Sąd odróżnia opinię w kwestii prawnej, a więc pewien pogląd w tej kwestii, od praktykowanego przez organ sposobu rozstrzygania określonych spraw. W pierwszym przypadku mamy do czynienia wyłącznie z odniesieniem się do prawa, w drugim zaś do praktyki jego stosowania.
Sposób "kwalifikacji" i danych wniosków to niewątpliwie sposób załatwiania spraw.
Należy wyraźnie podkreślić, że pytanie skarżącego nie dotyczyło tego, jak należy oceniać, kwalifikować wnioski dekretowe (opinii prawnej), ale tego, jak organ postępuje (kwalifikuje) wnioski dekretowe byłych właścicieli nieruchomości.
Ze względu na to, że informacja objęta wnioskiem jest informacją publiczną, organ obowiązany do jej udostępnienia powinien ją udostępnić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.
Z tych względów jest uzasadniony zarzut bezczynności organu. Bezczynność w sprawie dotyczącej udostępnienia informacji publicznej nie polega bowiem wyłącznie na całkowitym milczeniu podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Zachodzi również wtedy, gdy organ błędnie (niezgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej) informuje wnioskodawcę o tym, że dana informacja nie stanowi informacji publicznej oraz że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.
Z przepisu art. 149 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) wynika, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a tej ustawy). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 ustawy).
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, zobowiązał Prezydenta W. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z [...] października 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zdaniem Sądu, stwierdzona w niniejszej sprawie bezczynność nie miała postaci kwalifikowanej (nie była rażąca), bowiem podmiot zobowiązany nie pozostawił wniosku skarżącego bez rozpoznania, lecz błędnie zakwalifikował żądanie. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego J. Z. zwrot kosztów postępowania (wpisu od skargi) stosownie do art. 200 powołanej ustawy.