Uzasadnienie
Rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Komendant Główny Policji, na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 z późn. zm.) utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2009 r., nr [...], którym to rozkazem z dniem [...] października 2009 r. zwolnił M.T. z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] października 2009 r. przeniósł do swojej dyspozycji na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe, z zachowaniem dotychczasowego uposażenia.
Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 42 ust. 1 i art. 37a pkt 1 w zw. z art. 45 ust. 3 i art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43 poz. 277 z późn. zm.); § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. Nr 123, poz.857 z późn. zm.), oraz § 1 ust. 1-4 i § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152 poz. 1732 z późn.zm.).
W odwołaniu z dnia [...] listopada 2009 r. do Komendanta Głównego Policji od powyższego rozkazu personalnego M.T. zaskarżył ww. rozkaz w całości i zarzucił w pkt 1. " niewłaściwe zastosowanie art. 37a pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego, polegające na zwolnieniu ze stanowiska asystenta Wydziału Techniki Operacyjnej KWP w [...]. i przeniesieniu do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, w przypadku, gdy jest to ewidentnie sprzeczne ze słusznym interesem strony; w pkt 2 naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie całkowitego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez braki w uzasadnieniu decyzji racjonalnych i wiarygodnych przesłanek uniemożliwiających dalsze pełnienie służby na dotychczasowym stanowisku.
Bezczynność organu II instancji w przedmiocie wydania decyzji w sprawie odwołania z dnia [...] listopada 2009 r. od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. z dnia [...] września 2009 r., nr [...] stała się przedmiotem skargi M.T. do tutejszego sądu.
W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że zarzuty skargi i jej żądania są niezasadne.
Organ wskazał nadto, że warunkiem wniesienia skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jakim w przypadku bezczynności, zgodnie z art. 37 k.p.a, jest zażalenie. Skutkiem wniesienia zażalenia jest wyznaczenie przez organ wyższego stopnia dodatkowego terminu do załatwienia sprawy, oraz zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości.
W związku z powyższym organ, analizując dzienniki podawcze i repertoria KGP a także informacje telefoniczne pozyskane z MSWiA, stwierdził, że skarżący takiego zażalenia nie złożył, a więc nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia. Organ podniósł także, że skarga, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), biorąc pod uwagę jej bezzasadność, winna ulec odrzuceniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniesienie przedmiotowej skargi uznać należało za niedopuszczalne.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy wnoszący skargę uczynił zadość wszystkim wymogom formalnym, od spełnienia których ustawodawca uzależnił dopuszczalność jej wniesienia. Jedna z podstawowych tego typu reguł została sformułowana w przepisie art.52 § 1 p.p.s.a. w którego myśl, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Skuteczność wniesienia skargi ustawodawca uzależnił więc od tego, aby skarżący uprzednio przeprowadził postępowanie odwoławcze jakie przysługiwało mu w postępowaniu przed organami administracji.
Co zaś się tyczy materii będącej przedmiotem niniejszego postępowania, to podnieść należy, iż w sprawie bezczynności organu, stronie - w myśl art. 37 § 1 k.p.a. - przysługuje środek zaskarżenia w postaci zażalenia do organu administracji wyższego stopnia. Aby więc strona mogła skutecznie złożyć skargę do Sądu Administracyjnego, na niezałatwienie sprawy w terminie, winna uprzednio skorzystać z przysługującego jej uprawnienia do wniesienia zażalenia. Dopiero bowiem wtedy nastąpi stan, wskazujący na wyczerpanie przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia.
Przechodząc do realiów niniejszej sprawy podkreślenia wymaga fakt, iż jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych, skarżący nie złożył zażalenia do organu administracji wyższego stopnia, na niezałatwienie sprawy w terminie. Tym samym nie wyczerpał przysługującej mu przed organem drogi odwoławczej.
W świetle powyższego, skargę na bezczynność wniesioną do tut. Sądu, traktować należało jako niedopuszczalną. Stąd więc, działając w myśl przepisu art. 58 § 1 pkt.6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.