Uzasadnienie
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 powołanego artykułu).
Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie:
- 1. wydawania decyzji administracyjnych,
- 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty,
- 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie
- 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Podkreślenia wymaga, że sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w przypadku postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, lub też wydaniem innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W przedmiotowej sprawie Z. L. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia z dnia 28 lutego 2005 r. na bezczynność Prokuratora Krajowego w sprawie odwołania od decyzji Prokuratora Apelacyjnego w W. z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w zakresie dostępu do informacji publicznej.
Pismo skarżącego z dnia 28 lutego 2005 r., choć zatytułowane przez niego "zażalenie" rozpatrzone zostało przez organ w trybie przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Odpowiedź na niniejsze pismo została skarżącemu udzielona przez organ pismem z dnia [...] marca 2005 r. nr [...]. Nadmienić należy przy tym, że o rodzaju pisma i sposobie jego rozpatrzenia przesądza treść tego pisma, a nie jego nazwa, czy też samo odczucie skarżącego, co do tego jak powinno być ono rozpatrzone.
W związku z tym, że postępowanie, o którym mowa w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, nie jest postępowaniem zmierzającym do wydania aktu lub czynności, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej stwierdzić należy, że skarga na bezczynność organu w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalna.
Dodatkowo jedynie wskazać należy, odnosząc się do oświadczenia skarżącego, iż "zażalenie" wniósł na podstawie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, że postępowanie prowadzone na skutek wniesienia zażalenia w trybie powołanego przepisu nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego. W związku z tym rozpoznanie takiego zażalenia nie prowadzi do wydania aktu, który podlega kontroli sądowoadministracyjnej, a tym samym również skarga na bezczynność organu w tym zakresie uznana być musi za niedopuszczalną.
W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak wyżej.