Uzasadnienie
W dniu 8 marca 2007 r. [...] T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w W. złożyła do Wojewody Mazowieckiego wniosek o wydanie przedłużenia zezwolenia na wykonywanie pracy przez cudzoziemca, obywatela Ukrainy – V. S. W dniu 20 marca 2007 r. zostało skierowane do Spółki wezwanie do uzupełnienia, w terminie 7 dni, braków formalnych wniosku.
W dniu 29 marca 2007 r. Spółka przesłała Wojewodzie Mazowieckiemu część wymaganych dokumentów, jednocześnie wnosząc o przedłużenie terminu do złożenia brakującej opinii Starosty, dotyczącej lokalnego rynku pracy.
W dniu 30 marca 2007 r. Spółka została poinformowana, że z uwagi na treść art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) sprawa pozostaje bez rozpoznania, gdyż w terminie nie uzupełniono braków formalnych wniosku. Wyjaśniono przy tym, że brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do przedłużenia terminu na złożenie brakujących dokumentów.
W dniu 4 kwietnia 2007 r. Spółka skierowała do Wojewody Mazowieckiego wniosek o przywrócenie terminu do przedłożenia aktualnej informacji Starosty, dotyczącej lokalnego rynku pracy, jednocześnie składając tę informację.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], skierowanym do Spółki, Wicedyrektor ds. Poradnictwa Zawodowego i Pośrednictwa Pracy Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W.– A. K. wyjaśnił, że termin 7-dniowy na uzupełnienie braków formalnych jest terminem ustawowym, który nie może być ani skracany, ani przedłużany, dlatego też brak jest podstaw do przywrócenia terminu do przedłożenia aktualnej informacji Starosty o sytuacji na lokalnym rynku pracy oraz na temat możliwości zabezpieczenia potrzeb kadrowych pracodawcy.
W dniu 9 maja 2007 r. Spółka, działając w oparciu o przepis art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, skierowała – za pośrednictwem Wojewody Mazowieckiego – zażalenie do Ministra Pracy i Polityki Społecznej, stawiając w nim zarzut bezczynności Wojewody, polegającej na pozostawieniu bez rozpoznania jej wniosku o wydanie przedłużenia zezwolenia na wykonywanie pracy przez cudzoziemca, obywatela Ukrainy – V.S.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej uznał zażalenie Spółki za bezzasadne, stwierdzając, że wobec braków formalnych złożonego wniosku, Wojewoda zasadnie wezwał do ich usunięcia, zaś nieuzupełnienie braków w terminie musiało skutkować pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. W takiej sytuacji – zdaniem Ministra – w ogóle nie można mówić o zwłoce w załatwianiu sprawy, gdyż postępowanie jeszcze się nie toczy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w W. zarzuciła Wojewodzie Mazowieckiemu bezczynność w rozpoznaniu jej wniosku o wydanie przedłużenia zezwolenia na wykonywanie pracy przez cudzoziemca, obywatela Ukrainy – V. S., wnosząc o zobowiązanie organu do wydania decyzji na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, wskazując, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym prawem terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Z przytoczonego przepisu wynika a contrario, że podjęcie przez organ aktu lub czynności wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy wydany akt lub czynność zostały podjęte z opóźnieniem albo nie nadano im właściwej formy. Istotne przy tym jest także to, że zarzut bezczynności organu należy badać w odniesieniu do danego etapu postępowania, zwłaszcza jeśli postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem strony.
W niniejszej sprawie – w ocenie Wojewody Mazowieckiego – wniosek [...] T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w W. zawierał braki formalne, uniemożliwiające nadanie mu prawidłowego biegu. W takiej sytuacji kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do ustalenia, czy tok procedowania na tym etapie postępowania wskazuje na istnienie zwłoki po stronie organu.
Dokonując oceny zarzutu bezczynności, jaki skarżąca Spółka postawiła Wojewodzie Mazowieckiemu, należy zwrócić uwagę, że postępowanie wywołane wnioskiem o wydanie przedłużenia zezwolenia na wykonywanie pracy przez cudzoziemca, obywatela Ukrainy – V. S., znajduje się na wstępnym etapie, w ramach którego organ bada, czy złożony wniosek nie zawiera braków formalnych. Stwierdzenie przez Wojewodę, że wniosek obarczony jest brakami, w rezultacie spowodowało wezwanie Spółki do ich usunięcia w wyznaczonym terminie, zaś jego bezskuteczny upływ doprowadził do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Spółka jednak wniosła o przywrócenie tegoż terminu, dopełniając jednocześnie czynności, której nie dokonała w terminie.
Zatem ocena zarzutu bezczynności organu musi obejmować ten etap postępowania (czy organ pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy na tym etapie). Innymi słowy, istota sprawy wymaga zbadania, czy Wojewoda Mazowiecki rozpoznał wniosek Spółki o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych wniosku o wydanie przedłużenia zezwolenia na wykonywanie pracy przez cudzoziemca, obywatela Ukrainy – V. S. Ze sprawy wynika, że pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], skierowanym do Spółki i doręczonym jej w dniu 18 kwietnia 2007 r., Wicedyrektor ds. Poradnictwa Zawodowego i Pośrednictwa Pracy Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. – A. K. wyjaśnił, że termin 7-dniowy na uzupełnienie braków formalnych jest terminem ustawowym, który nie może być ani skracany, ani przedłużany, dlatego też brak jest podstaw do przywrócenia terminu do przedłożenia aktualnej informacji Starosty o sytuacji na lokalnym rynku pracy oraz na temat możliwości zabezpieczenia potrzeb kadrowych pracodawcy.
Powyższe pismo wykazuje cechy postanowienia o odmowie przywrócenia wspomnianego terminu i jest aktem podjętym w trybie art. 58 - 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Pismo to w istocie zawiera rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku strony, a to na tym etapie postępowania wyklucza zarzucaną bezczynność Wojewody Mazowieckiego. Z kolei, niezachowanie wymogów formy postanowienia i niepouczenie strony o przysługującym jej zażaleniu stanowi podstawę do przywrócenia terminu do wniesienia tegoż środka zaskarżenia (art. 58 - 59 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego).
Jeśli strona zwróci się do właściwego organu z takim wnioskiem w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (od dnia doręczenia niniejszego wyroku wraz z uzasadnieniem; strona nie brała udziału w rozprawie, nie była również obecna podczas ogłoszenia wyroku i prezentowania jego ustnych motywów), wnosząc przy tym zażalenie na to postanowienie, wówczas winno dojść do jego przywrócenia, gdyż uchybienie nastąpiło bez jej winy, a w następstwie tego, kontroli instancyjnej zostanie poddana legalność postanowienia z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych wniosku o wydanie przedłużenia zezwolenia na wykonywanie pracy przez cudzoziemca, obywatela Ukrainy – V. S. Rozpoznając skargę na bezczynność, Sąd sprawdza jedynie, czy organ pozostaje w zwłoce, a więc, czy podjął wymagany akt lub czynność, nie ocenia natomiast legalności i prawidłowości działań organu.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.