Uzasadnienie
W.S. (dalej jako skarżący) wnioskiem z 27 kwietnia 2010 r. wystąpił do Wojewody [...] o udostępnienie, w trybie dostępu informacji publicznej, kompletu dokumentów z doraźnej kontroli przeprowadzonej w Starostwie Powiatowym w [...]. We wniosku tym skarżący zażądał również kompletu dokumentów z innych kontroli, jeśli takie były w Starostwie wcześniej lub później przeprowadzane.
Następnie pismem z 21 maja 2010 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 27 kwietnia 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Wyrokiem z 28 września 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 159/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Wojewodę [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego W. S. z 27 kwietnia 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Pismem z 18 stycznia 2011 r. Wojewoda [...], w odpowiedzi na wniosek z 27 kwietnia 2010 r., poinformował W. S. o ilości przeprowadzonych w Starostwie Powiatowym w [...] kontroli doraźnych i problemowych. Ponadto podniósł, że nie ma możliwości wykonania odpisu kompletu dokumentów z przeprowadzonych kontroli, a informacja publiczna w tym zakresie może zostać udostępniona w formie wglądu do dokumentów urzędowych.
Pismem z 31 stycznia 2011 r. skarżący złożył, za pośrednictwem Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność tego organu w przedmiocie nieudzielania w pełni żądanej wnioskiem z 27 kwietnia 2010 r. informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi W. S. podniósł, że organ poinformował go o dokonaniu kontroli, natomiast nie wydał odpisów wnioskowanych dokumentów, tym samym, zdaniem skarżącego, organ odmówił udzielenia informacji bez wydania decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych, o czym skarżący został poinformowany w piśmie z 18 stycznia 2011 r. Ponadto podniósł, że skarżący dopiero w skardze określił, że żąda wykonania kserokopii akt a nie ich odpisów, zatem w skardze skarżący zmienił wskazaną we wniosku formę udostępnienia informacji.
Skarżący w replice na odpowiedź na skargę podniósł, że nie zmienił wskazanej we wniosku z 27 kwietnia 2010 r. formy udostępnienia informacji, bowiem niezmiennie domaga się wydania odpisów dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Przepis ten przewiduje zatem niedopuszczalność skargi na skutek wcześniejszego jej merytorycznego załatwienia, a więc odnosi się do pojęcia powagi rzeczy osądzonej (res iudicata).
Zasadnicze znaczenie dla niniejszego rozstrzygnięcia mają granice powagi rzeczy osądzonej jakie wyznaczyło rozstrzygnięcie w sprawie zakończonej wyrokiem z 28 września 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 159/10.
Wskazać należy, że powaga rzeczy osądzonej zachodzi wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron). Powaga rzeczy osądzonej wyklucza możliwość ponownego rozpoznania tej sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Co do zasady jest nią objęta sentencja orzeczenia. Jednak istota sądowej kontroli administracji publicznej wyraża się w ocenie prawnej, która przedstawiona jest w orzeczeniu sądu administracyjnego. Ta z kolei ma swoje miejsce w uzasadnieniu wyroku i jego motywach. Przyjąć zatem należy, że powagą rzeczy osądzonej są objęte również motywy wyroku. Stąd też dla dokładniejszego określenia treści rozstrzygnięcia zawartego w wyroku niezbędne jest posłużenie się motywami, które doprowadziły do jego podjęcia.
Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy konieczne jest dodatkowo sięgnięcie do treści art. 171 p.p.s.a., zgodnie z którym wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Zgodnie z treścią cytowanego przepisu dla granic powagi rzeczy osądzonej przesądzające znaczenie ma przedmiot rozstrzygnięcia, który określać należy na podstawie treści rozstrzygnięcia oraz na podstawie uzasadnienia wyroku (por. Tarno J.P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 395).
W sprawie II SAB/Wa 159/10 Sąd zobowiązał Wojewodę [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego z 27 kwietnia 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że: "wniosek skarżącego z 27 kwietnia 2010 r. wskazuje, że zainteresowany chciałby uzyskać odpisy żądanych dokumentów. Jeśli organ miałby wątpliwości co do sposobu i formy realizacji żądania, winien odwołać się do treści art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w świetle którego podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. (...) Obowiązkiem organu jest udzielenie informacji, czy takie kontrole były przeprowadzane, a jeśli tak, to Wojewoda powinien udostępnić skarżącemu interesujące go dokumenty pokontrolne. (...) Wojewoda [...] nie rozpatrzył wniosku skarżącego z 27 kwietnia 2010 r., gdyż nie udzielił informacji publicznej, ani też nie wydał decyzji odmownej." Analiza powyższego uzasadnienia wyroku nie budzi wątpliwości, że przedmiot rozstrzygnięcia swoim zakresem obejmuje w całości przedmiot zaskarżenia, tj. wniosek z 27 kwietnia 2010 r. Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie jest zatem taki sam jak w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem z 28 września 2010 r. Tym samym, w odniesieniu do skargi z 31 stycznia 2011 r., która dotyczy bezczynności Wojewody [...] w sprawie rozpatrzenia wniosku z 27 kwietnia 2010 r., znajdzie zastosowanie ocena prawna wyrażona w wyroku z 28 września 2010 r. Istotnym bowiem jest i to, że po uprawomocnieniu się wyroku z 28 września 2010 r. skarżący nie występował do organu z kolejnym wnioskiem.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga W. S. z 31 stycznia 2011 r. na bezczynność Wojewody [...] w zakresie rozpatrzenia wniosku z 27 kwietnia 2010 r. została już prawomocnie rozstrzygnięta wyrokiem Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie z 28 września 2010 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 159/10. Prawomocne zakończenie przed sądem tożsamej sprawy stwarza stan rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. i odnosi ten skutek, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny bądź to samo działanie lub bezczynność organu po zakończeniu postępowania w tej samej materii.
Na podkreślenie zasługuje, że w przypadku, gdy w ocenie skarżącego, organ nie wykonał wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność strona, po uprzednim wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Wskazać należy, że Sąd w piśmie z 17 marca 2011 r. poinformował skarżącego o treści art. 154 § 1 p.p.s.a., jednak skarżący, pomimo pouczenia nie skorzystał z tego uprawnienia i nie zmodyfikował swojej skargi z 31 stycznia 2011 r.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.