Uzasadnienie
W dniu 21 maja 2008 r. S. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie zażalenia z dnia [...] kwietnia 2008 r. dotyczącego nierozpoznania przez Szefa Biura Ochrony Rządu w przewidzianym terminie wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2008 r.
Następnie pismem z dnia 29 maja 2008 r. skarżący cofnął ww. skargę.
Pełnomocnik organu w odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na cofnięcie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Na wstępie należy wskazać, iż postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane może być i toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Skutecznie wniesiona skarga winna spełniać wszystkie przesłanki procesowe wskazane w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Ustawa ta w art. 3 § 1 i 2 wyraźnie wymienia katalog spraw objętych kontrolą sądowoadministracyjną. Oznacza to, że skarga dotycząca aktu, czynności, czy bezczynności spoza tego katalogu nie podlega kognicji sądów administracyjnych, stąd też nie wszczyna skutecznie postępowania sądowoadministracyjnego.
Możliwość cofnięcia skargi przez skarżącego Sąd możne badać tylko przy skutecznie wniesionej skardze. Zgodnie bowiem z art. 161 § 1 pkt 3 cytowanej ustawy Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Określenie "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero po wszczęciu postępowania. Nieskuteczne wniesienie skargi oznacza, że procesowe postępowanie sądowoadministracyjne jeszcze się nie rozpoczęło, a zatem nie można umorzyć postępowania, które nie istnieje (por. wyrok NSA z 16 września 2005 roku, sygn. akt FSK 2174/04).
W związku z tym w przedmiotowej sprawie badanie przesłanek umorzenia postępowania ze względu na oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi poprzedzono kontrolą przesłanek procesowych wniesionej skargi.
Skarga S. R. dotyczy bezczynności organu w zakresie nierozpoznania zażalenia w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), które nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Postępowanie wszczęte na skutek jego wniesienia nie prowadzi do wydania aktu lub czynności, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Jest postępowaniem incydentalnym w toku wszczętego postępowania, które nie zostało zakończone. Stąd skarga na bezczynność organu w przedmiocie zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 kpa jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, mimo oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.