Uzasadnienie
Z. L. pismem z dnia [...] lutego 2011 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie aktu Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego o powołaniu J. D. na stanowisko Przewodniczącego Wydziału Informacji Sądowej Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W uzasadnieniu skarżący zarzucił, iż w odpowiedzi na powyższy wniosek otrzymał, przy piśmie z dnia [...] stycznia 2010 r. znak. [...], kserokopię dokumentu dotyczącego powierzenia J. D. obowiązków Przewodniczącego Wydziału Informacji Sądowej, a nie żądany akt Prezesa NSA w tym zakresie. Wskazał też, że pismo, przy którym przesłano mu wyżej wskazany dokument, nie zostało podpisane przez osobę upoważnioną.
W odpowiedzi na skargę Prezes NSA wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że skarżący otrzymał kserokopię żądanego dokumentu w takiej formie, w jakiej został on wytworzony i znajduje się w aktach osobowych Sędziego NSA J. D. Organ zaznaczył również, że skarżący kwestionuje w istocie treść otrzymanej kserokopii dokumentu, próbując wpłynąć na kształt otrzymanej informacji. Do odpowiedzi na skargę załączono również upoważnienie dla Sędziego NSA M. J. do załatwiania w imieniu Prezesa NSA spraw z zakresu informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności jest uzasadniony wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Celem skargi na bezczynność jest bowiem spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Jednakże korzystanie z tego środka jest niedopuszczalne wtedy, gdy przed wniesieniem skargi na bezczynność organ dokona określonej czynności.
W rozpoznawanej sprawie w dniu wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego nie pozostawał w bezczynności. Organ, po otrzymaniu wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej, pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. znak [...], przesłał skarżącemu żądaną informację publiczną.
Skarżący w skardze z dnia [...] lutego 2011 r. nie kwestionuje faktu otrzymania przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r. żądanego dokumentu. Natomiast jego zdaniem bezczynność organu wynika z tego, iż dostarczony dokument nie odpowiada jego oczekiwaniom. Należy jednak wyjaśnić skarżącemu, iż w sprawie skargi na bezczynność organu, przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy w dniu wniesienia skargi organ dopuścił się bezczynności, a więc czy podjął czynności, które zobowiązany był wykonać. W sytuacji kiedy żądana czynność została wykonana, organ nie pozostaje w bezczynności. Bez znaczenia pozostaje fakt, czy dostarczony dokument jest zgodny z wolą strony.
Reasumując, skoro przed złożeniem skargi organ udzielił żądanej informacji publicznej skarżącemu, to nie pozostawał on w bezczynności, a zatem skarga z dnia [...] lutego 2011 r. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.