Uzasadnienie
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 powołanego artykułu).
Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie:
- 1. wydawania decyzji administracyjnych,
- 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty,
- 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie
- 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa.
W przedmiotowej sprawie Z. L. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia z dnia 7 marca 2005 r. na pismo Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2005 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wniosku z dnia 7 lutego 2005 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Powoływanie się przez Z. L. na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) we wnioskach zawierających żądanie doręczenia odpisów dokumentów znajdujących się w aktach sądowoadministracyjnych jest bezpodstawne. Pismo skarżącego nazywane przez niego zażaleniem rozpoznane zostało w trybie przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Postępowanie prowadzone na skutek wniesienia przedmiotowego pisma nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego i nie prowadzi do wydania aktu, który podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Tym samym skarga na bezczynność organu jest w przedmiotowej sprawie niedopuszczalna.
W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak wyżej.