Uzasadnienie
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 powołanego artykułu).
Stosownie natomiast do art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie:
- 1. wydawania decyzji administracyjnych,
- 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty,
- 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie
- 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa.
W niniejszej sprawie Z. L. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 29 marca 2005 r. z zakresu dostępu do informacji publicznej. We wniosku tym skarżący wniósł o udzielenie informacji i udostępnienie dokumentów z akt spraw sądowoadministracyjnych, w których jest stroną.
Powoływanie się przez Z. L. na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) we wniosku zawierającym żądanie udzielenia informacji i udostępnienia dokumentów z akt spraw sądowoadministracyjnych, w których skarżący jest stroną, uznać należy za bezpodstawne. Opieranie przez skarżącego żądań we wskazanym wyżej zakresie na przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej świadczy o niezrozumieniu idei tej ustawy.
Prawo dostępu strony do akt postępowania sądowoadministracyjnego wynika z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie z ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, iż Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego nie był zobowiązany do wydania w tej sprawie aktu lub podjęcia czynności, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej, a w konsekwencji skarga – jako niedopuszczalna – powinna ulec odrzuceniu.
W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.