Uzasadnienie
M. S. reprezentowany przez pełnomocnika – żonę B. S. - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie doręczenia pełnomocnikowi skarżącego decyzji tego organu z dnia [...] września 2009 r. w sprawie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w roku zwolnienia ze służby oraz zaległe urlopy wypoczynkowe.
W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na fakt, że sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku i toczy się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt II SAB/Wa 68/10.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Rozpatrując niniejszą sprawę ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej na wstępie należy podkreślić, iż zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W konsekwencji z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.
Stosownie zaś do regulacji art. 3 § 2 pkt 4 cyt. ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu (tj. inne niż decyzje administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie), dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zgodnie natomiast z brzmieniem uchwały NSA z 8 września 2003 r. OPS 2/03 (ONSA 2004, nr 1, poz. 5, s.
79) odnoszącej się do identycznej regulacji zawartej w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, przez akty lub czynności organu administracji publicznej, o których mowa w powołanym wyżej przepisie, należy rozumieć głównie działania materialno-techniczne, wywołujące określone skutki prawne. Konieczne jest więc odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek. Oznacza to, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (zob. też postanowienie NSA z 16 września 2004 r., OSK 247/04, niepublikowane oraz, przede wszystkim, postanowienie NSA z dnia 24 października 2006 r., sygn. II OSK 1539/06, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie WSA w Warszawie, taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ doręczenie decyzji ma bezpośredni związek z ustaleniem ustawowego prawa skarżącego do określonych składników uposażenia, ich ekwiwalentów (art. 128 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154). Tym samym kwestia doręczenia wymienionej na wstępie decyzji pełnomocnikowi skarżącego podlega kontroli sądowoadministracyjnej.
Należy jednak zauważyć, że postępowanie w rozpatrywanej sprawie stało się bezprzedmiotowe, ponieważ organ zobowiązany do doręczenia opisanej decyzji uczynił zadość temu obowiązkowi i w dniu 22 marca 2009 r. doręczył tę decyzję pełnomocnikowi skarżącego – B. S. (odpis dowodu doręczenia na karcie 22. akt sprawy), a zdarzenie to wystąpiło już po wniesieniu skargi.
Oznacza to, że organ nie pozostaje już w bezczynności, a jego ewentualne zobowiązanie do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie (dokonania czynności) nie jest możliwe (art. 149 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Jednocześnie Sąd nie podzielił stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę. Zdaniem Sądu, pomiędzy niniejszą sprawą a sprawą o sygn. akt II SAB/Wa 68/10 nie zachodzi tożsamość przedmiotu postępowania. O ile bowiem przedmiotem niniejszej sprawy jest bezczynność w zakresie doręczenia decyzji z dnia [...] września 2009 r., o tyle przedmiotem sprawy o sygn. akt II SAB/Wa 68/10 jest bezczynność w zakresie rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w roku zwolnienia ze służby oraz zaległe urlopy wypoczynkowe. Są to zatem dwie, zupełnie odrębne sprawy.
W myśl zaś przepisu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Z tych względów na podstawie zaś art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.