Uzasadnienie
Pismem z dnia 31 lipca 2015 r. M. D. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta [...] Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie płatnego 80% rocznego urlopu macierzyńskiego, wnosząc o wydanie przez organ decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, albowiem żaden przepis prawa nie nakłada na organ obowiązku rozstrzygnięcia o ww. uprawnieniach w drodze decyzji. Organ dodał, że skarżącej wypłacono w dniu [...] sierpnia 2015 r. uposażenie z tytułu urlopu macierzyńskiego za miesiąc lipiec i sierpień 2015 r. w wysokości [...] zł oraz wypłacano uposażenie do zakończenia ciąży, co jest dowodem na przyznanie ww. prawa do urlopu macierzyńskiego oraz wypłacenia należnych jej świadczeń. Organ wyjaśnił, że przepisy prawa nie nakładają też obowiązku dodatkowego pisemnego informowania policjanta o fakcie przyznania mu ww. świadczeń.
Skarżąca postanowieniem Sądu z dnia 08 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 897/15 zobowiązana została do złożenia do akt sprawy, w terminie 7 dni, dokumentu potwierdzającego wniesienie do organu wyższego stopnia zażalenia w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz.
- 23) – dalej: kpa. Pomimo upływu wyznaczonego terminu, skarżąca do dnia dzisiejszego nie złożyła przedmiotowego dokumentu.
Następnie, w piśmie z dnia 22 kwietnia 2016 r., organ wyjaśnił, że skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie jej przysługiwały w sprawie, tzn. nie złożyła zażalenia do organu wyższego stopnia – Komendanta Głównego Policji – w trybie art. 37 kpa. W związku z powyższym organ wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1 powołanego art.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 powołanego art.).
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 58 § 3 ww. ustawy, sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Przesłanką dopuszczalności postępowania przed sądem administracyjnym w odniesieniu do skargi na bezczynność, jest zatem dopełnienie obowiązku wyczerpania ww. środków zaskarżenia.
W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie skarżąca przed złożeniem skargi winna była wykorzystać środek prawny wskazany w art. 37 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, tzn. wnieść zażalenie do organu wyższego stopnia, tj. Komendanta Głównego Policji. Zgodnie bowiem z treścią art. 37 § 1 kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżąca takiego zażalenia nie wniosła, tym samym nie wyczerpała ona środków zaskarżenia służących przed organami właściwymi w sprawie, co powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.