Uzasadnienie
M. U. w dniu 27 kwietnia 2005 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie rozpoznania jego odwołania z dnia 3 lutego 2005 r. od orzeczenia dyscyplinarnego Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...]
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie wymagań formalnych skargi, w tym dopuszczalności jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Do warunków dopuszczalności skargi należy wyczerpanie środków zaskarżenia (art. 52 § 1 tej ustawy), a ściślej zażalenia do organu wyższego stopnia (art. 37 § 1 k.p.a.). Dotyczy to także skarg na bezczynność organów, które przewiduje art. 3 § 2 pkt 8 omawianej ustawy proceduralnej.
W rozważanym wypadku skarżący nie spełnił tego wymogu procesowego i z tego względu skarga podlega odrzuceniu na mocy art. art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 52 tej ustawy.
Na marginesie należy wskazać, że pismo skierowane do Szefa Służby Celnej w dniu 27 marca 2004 r. nie spełnia wymogu z przepisu art. 37 § 1 k.p.a.