Uzasadnienie
Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne,
- 1. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 2. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 3. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi Z. L. uczynił bezczynność Prokuratora Generalnego w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia 29 marca 2005 r. o stwierdzenie nieważności – jak określił skarżący – "decyzji" prokuratora Generalnego z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Należy stwierdzić, że stanowisko Prokuratura Generalnego, które Z. L. określa jako decyzję administracyjną stanowi w istocie pismo o charakterze informacyjnym. "Nie posiada niezbędnych elementów decyzji określonych w art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
Należy również wskazać, że na wniosek Z. L. z dnia 29 marca 2005 r. została skarżącemu udzielona odpowiedź pismem z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...]. w którym wyjaśniono skarżącemu, iż odpowiedź Prokuratura Generalnego z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] nie stanowi decyzji w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.
W niniejszej sprawie organ, zgodnie z przepisami prawa udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek dotyczący sprawy rozpatrywanej w trybie skarg i wniosków, natomiast pismo z dnia [...] lutego 2005 r. nie stanowi decyzji administracyjnej, w stosunku do której strona może korzystać z nadzwyczajnego środka wzruszenia przewidzianego w art. 156 kpa.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej wyżej ustawy – orzekł jak w sentencji postanowienia.