Uzasadnienie
Decyzją Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji [...] (dalej: [...]) z dnia [...] listopada 2013 r. M. K. (dalej: "skarżąca") została skreślona z listy studentów I roku prawa.
Od powyższej decyzji skarżąca nie wniosła odwołania.
Podaniem z dnia [...] lutego 2015 r. skierowanym do Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji [...] skarżąca wniosła o wydanie dyplomu magistra prawa lub dopuszczenie do egzaminów akademickich.
W odpowiedzi na powyższe pismo, Prorektor ds. studenckich i kształcenia poinformował skarżącą (pismem z dnia [...] marca 2015r., znak [...]), że brak jest podstaw do wydania dyplomu lub dopuszczenia do egzaminów akademickich.
Następnie skarżąca wniosła odwołanie od pisma Prorektora ds. studenckich i studenckich z dnia [...] marca 2015r., znak [...], nazywając je "decyzją".
W odpowiedzi (pismem z dnia 30 kwietnia 2015r.) Prorektor ds. studenckich kształcenia ponownie poinformował skarżącą, że stanowisko władz [...] w przedmiotowej sprawie nie uległo zmianie.
Podaniem z dnia 28 maja 2015r. M. K. skierowanym do Prodziekana Wydziału Prawa [...] wniosła o wydanie zaświadczenia przedstawiającego jej przebieg studiów oraz uzyskane punkty w systemie ECTS.
Następnie skarżąca zwróciła się (podaniem z dnia 8 czerwca 2015r.) do Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji [...] o wydanie dyplomu magistra prawa z tytułu zaliczenia egzaminów i uzyskania 300 pkt ECTS.
W odpowiedzi na przedmiotowe podania, Prorektor ds. studenckich i kształcenia [...] poinformował skarżącą (pismem z dnia [...] sierpnia 2015r., nr [...]), że jest to już kolejne pismo, w którym wskazuje na brak podstaw do wydania dyplomu magistra prawa lub dopuszczenia skarżącej do egzaminów akademickich. Ponadto Prorektor ds. studenckich i kształcenia [...] zwrócił uwagę, iż na mocy decyzji Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji [...] z dnia [...] listopada 2013 r. skarżąca została skreślona z listy studentów [...] z uwagi na niepodjęcie studiów, a powyższa decyzja nie została przez nią zaskarżona.
Pismem z dnia 17 sierpnia 2015r. M. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłość Rektora [...] w przedmiocie rozpoznania odwołania w sprawie wydania dyplomu magistra prawa.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że już w listopadzie 2013r. wniosła odwołanie od decyzji w przedmiocie wydania dyplomu, nie wskazując jednakże numeru, daty wydania i organu który miał wydać przedmiotową decyzję. Skarżąca nie przedłożyła również kopii niniejszego odwołania, którego brak jest również w aktach administracyjnych, nie ma także decyzji dotyczącej odmowy wydania dyplomu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m.in. inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a.
Tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego został uregulowany m.in. w art. 52 p.p.s.a. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie zaś z przepisem art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. stanowi z kolei, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.
Zgodnie zaś z § 4 ww. przepisu, w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania. Zgodnie natomiast z art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
W powołanych wyżej przepisach prawodawca określił warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, jakim jest wyczerpanie przysługujących stronie administracyjnych środków zaskarżenia, bądź – w określonych przez ustawę przypadkach – wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Prawodawca określił w ww. przepisach minimum wymogów procesowych, jakie muszą zostać spełnione, aby uznać za skuteczną wniesioną do sądu administracyjnego skargę w trybie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.
Z powyższych unormowań wynika, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. można wnieść dopiero po złożeniu do właściwego organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wobec zaś okoliczności, że złożona w niniejszej sprawie skarga na przewlekłość Rektora Uniwersytetu [...] nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, uznać należy, że skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia. To zaś powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.