Uzasadnienie
Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W., działając na wniosek J. C., decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., działając na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 157 § 1 i 158 kpa, odmówiła stwierdzenia nieważności orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. nr [...] z dnia [...] marca 1994 r. o zdolności do służby J. C. Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r., skierowanym do Ministra Obrony Narodowej (data wpływu do organu [...] lutego 2015 r.) J. C. wniósł odwołanie od powyższej decyzji.
Z uwagi na brak odpowiedzi, odwołujący się zwrócił się do organu pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, poprzez rozpoznanie wniesionego odwołania.
Następnie pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. (data wpływu do organu [...] sierpnia 2015 r.) J. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia jego odwołania z dnia [...] stycznia 2015 r. skarżący podkreślił, że skarga jego jest zasadna, bowiem organ winien wydać decyzje w terminie określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, a nie zrobił tego.
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o umorzenie postępowania, a do akt administracyjnych dołączył własną decyzję z dnia [...] października 2015 r. nr [...], którą rozpoznał odwołanie skarżącego z dnia [...] stycznia 2015 r. Z akt administracyjnych wynika też, ze powyższa decyzja została doręczona skarżącemu w dniu [...] października 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) obejmuje również bezczynność organów.
Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonej czynności (w rozpoznawanej sprawie wydania decyzji), nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.
Skarga na bezczynność organów zasadna może być tylko w tych przypadkach, w których organy zobowiązane do wydania decyzji i postanowień, bądź do dokonania określonej czynności, z ustawowego obowiązku nie wywiążą się w określonym terminie, a także wówczas, gdy skargę składa uprawniony do tego podmiot.
Zgodnie z treścią art. 12 § 1 i 2 kpa i wyrażoną w tym przepisie zasadą szybkości postępowania, organy administracji publicznej powinny działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji i wyjaśnień, powinny być załatwione bezzwłocznie. W myśl art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie zaś sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (§ 3).
Z kolei art. 36 § 1 kpa nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w przepisie szczególnym, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia.
Z powyższego wynika zatem, że skarga na bezczynność może być wniesiona po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Przekroczenie terminów wskazanych w powyższych przepisach oznacza stan bezczynności, zaskarżalnej do sądu administracyjnego.
W rozpoznawanej sprawie J. C. zarzucił Ministrowi Obrony Narodowej bezczynność w przedmiocie wydania decyzji w wyniku rozpatrzenia odwołania. Z akt administracyjnych wnika bowiem, że w dniu [...] lutego 2015 r. wpłynęło do organu odwołania skarżącego z dnia [...] stycznia 2015 r. od decyzji Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. o odmowie stwierdzenia nieważności orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. nr [...] z dnia [...] marca 1994 r. o zdolności do służby J. C. Organ nie rozpoznał powyższego odwołania, nawet po wezwaniu skarżącego z dnia [...] czerwca 2015 r. o usunięcie naruszenia prawa.
Nie ulega więc wątpliwości, że takie działanie organu, a właściwie jego brak świadczy o tym, że organ pozostawał w bezczynności. Dodać również należy, że organ nie podał skarżącemu informacji w trybie art. 36 kpa o nowym terminie załatwienia sprawy, ani też nie odpowiedział na wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 kpa. W aktach administracyjnych brak jest bowiem dokumentów które przeczyłyby powyższym twierdzeniom.
Natomiast jak wskazano w stanie faktycznym sprawy, w dniu [...] października 2014 r. organ wydał decyzję nr [...], którą rozpoznał odwołanie skarżącego z dnia [...] stycznia 2015 r. i doręczył ją skarżącemu w dniu [...] października 2015 r. Zatem należało umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, bowiem w dacie orzekania nie było już podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania owego odwołania, skoro został on już rozpoznany, a cel skargi na bezczynność – przerwanie stanu bezczynności organu, został osiągnięty.
Z tego względu Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (pkt 2 sentencji wyroku).
Rozstrzygnięcie w tym zakresie nie zwolniło Sądu od wypowiedzenia się, czy bezczynność organu miała postać rażącego naruszenia prawa. Oceniając w tym zakresie postępowanie organu, Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dowodzą tego działania organu, aczkolwiek zbyt wolne, ale niezmierzające do lekceważącego traktowania skarżącego. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy bez żadnej wątpliwości można powiedzieć bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, iż naruszono prawo w sposób oczywisty. Taki stan bez wątpienia nie występuje w przedmiotowej sprawie. Ostatecznie bowiem organ wydał decyzję, a skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 1 sentencji wyroku).