Uzasadnienie
Skarżąca - I. R. złożyła skargę z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody D. W uzasadnieniu skargi I. R. podała, że nabyła prawo do spadku mienia zabużańskiego. Pomimo przekazania do tamtejszego Urzędu wszystkich wymaganych dokumentów, to skarżąca nie otrzymała wiążącej decyzji w tej sprawie. Ostatnia prośba nosząca datę 6 września 2006 r. dotycząca udzielenia informacji w jakim stadium załatwienia jest wniosek z dnia 20 listopada 2005 r. - pozostał bez odpowiedzi. Skarżąca wskazała, że przewlekłe rozpatrywanie niniejszej sprawy przez okres 15 lat, zdaniem I. R., jest dowodem bezczynności i zaniedbaniem organu.
Wojewoda D. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie
W uzasadnieniu organ wskazał, iż I. R. w trakcie składania wniosków nie skorzystała z uprawnień przewidzianych w art. 37 § 1 kpa - Na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Ponadto organ wskazał, że w niniejszej sprawie zostały już podjęte przez organ administracji działania niezbędne do jej zakończenia w drodze decyzji administracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści przepisów art. 52 §1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Powołany przepis statuuje zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może zastępować postępowania administracyjnego.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 13 sierpnia 2004 r. do Wojewody D. wpłynął wniosek skarżącej o wydanie decyzji potwierdzającej prawo wnioskodawczyni do zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych przez niego poza obecnymi granicami państwa polskiego na poczet ceny sprzedaży albo opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa.
W dniu 29 grudnia 2006 r. Wojewoda D. wydał postanowienie nr [...], w którym dokonał pozytywnej oceny wniosku oraz wezwał wnioskodawczynię do wskazania formy realizacji prawa do rekompensaty oraz o dostarczenie operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, w którym zostanie określona wartość nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Zdaniem organu administracji, zakończenie przedmiotowej sprawy w drodze decyzji uzależnione jest zatem wyłącznie od przedłożenia przez stronę oświadczenia o wybranej formie realizacji prawa do rekompensaty oraz operatu szacunkowego.
Zgodnie z treścią przepisu art. 35 § 1 i 3 KPA organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawę bez zbędnej zwłoki, natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przepis art. 37 powołanej ustawy stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w wyżej wskazanych terminach stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Następnie w dniu 14 grudnia 2006 r. do Sądu wpłynęła skarga na bezczynność Wojewody D. Jak wynika z powołanego powyżej przepisu prawa, skarżąca winna była złożyć zażalenie na bezczynność organu administracji publicznej do organu wyższej instancji - ministra - Ministra Skarbu Państwa.
W związku z powyższym skarżąca nie wyczerpała toku instancji, albowiem nie złożyła zażalenia do organu wyższej instancji, którym w tej sprawie jest Minister Skarbu Państwa (art. 17 pkt 2 KPA).
W tej sytuacji skargę tę należało odrzucić jako niedopuszczalną, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).