Uzasadnienie
P. Z. Dz., R. O. Dz. Ł. w Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. w przedmiocie wyegzekwowania obowiązków nałożonych przez ten organ decyzją z dnia [...] r. (Nr[...]) nakazującą przywrócenie poprzedniego stanu technicznego rowu melioracyjnego zlokalizowanego na obszarze działek nr [...] i [...], obręb II AM-[...], przy ul. B. w Z. poprzez jego udrożnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna z tego względu, że nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w takim wypadku sąd odrzuca skargę.
Stosownie do przepisu art. art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga może dotyczyć bezczynności organu w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, a zatem bezczynności w sprawach: decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.
W realiach niniejszej sprawy intencją strony skarżącej jest spowodowanie, by Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wyegzekwował obowiązek nałożony decyzją z dnia [...]r. (Nr[...]) nakazującą przywrócenie poprzedniego stanu technicznego rowu melioracyjnego zlokalizowanego na obszarze działek nr [...] i[...], obręb II AM-[...], przy ul. B. w Z. poprzez jego udrożnienie. Wobec tego należy zauważyć, że w myśl art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm., dalej: u.p.e.a.), w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych.
Natomiast zgodnie z art. 6 § 1a u.p.e.a. na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie.
W świetle powyższego należy powiedzieć, że stronie skarżącej, która twierdzi, że ma interes prawny lub faktyczny w wykonaniu obowiązków nałożonych przywołaną decyzją służy skarga na bezczynność PINB w Z. (czyli wierzyciela). Jednak zgodnie z art. 6 § 1a u.p.e.a., skarga taka podlega rozpatrzeniu przez organ wyższego stopnia w stosunku do PINB w Z. Organem wyższego stopnia nie jest w tym wypadku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, ale D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. Organ ten rozpatrzy skargę postanowieniem, na które - w razie oddalenia skargi - służyć będzie zażalenie do G. Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. W świetle powyższego, należy zgodzić się z tezą, że zgodnie z art. 6 § 1a u.p.e.a. skarga na bezczynność organu egzekucyjnego pierwszej instancji wniesiona do sądu administracyjnego przez podmiot, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania przez osobę trzecią obowiązku o charakterze administracyjnym, jest niedopuszczalna (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego oz. w Katowicach z dnia 30 czerwca 2003 r., sygn. akt II SAB/Ka 138/02, opubl.
ONSA 2004/2/81). W tego rodzaju sprawach właściwy jest bowiem tryb skargowy wskazany w art. 6 § 1a u.p.e.a., o czym była już mowa. W realiach niniejszej sprawy Sąd nie ma wątpliwości, że zamiarem strony skarżącej jest doprowadzenie do wyegzekwowania obowiązku nałożonego przez PINB w Z. decyzją z dnia [...] r. Tak również zostało zakwalifikowane żądanie strony skarżącej przez PINB w Z., na co wskazuje chociażby wydane przez niego w trybie art. 15 u.p.e.a. upomnienie z dnia 2 sierpnia 2013 r. Wbrew jednak temu wydając postanowienie z dnia [...] r. i zauważając w jego treści, że "mimo wielokrotnych interwencji PINB, podejmowanych w przedmiotowej sprawie, organ ten nie doprowadził do egzekucji obowiązków nałożonych decyzją nr [...] w związku z czym konieczne jest uznanie zarzutu bezczynności", D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nieprawidłowo przyjął tu za właściwy tryb postępowania określony w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, który to został przywołany w podstawie prawnej.
Błędnie też pouczył stronę skarżącą o przysługujących jej środkach zaskarżenia, wskazując m.in. na konieczność wyczerpania trybu, o którym mowa w art. 27 k.p.a., podczas gdy przepis ten dotyczy materii wyłączenia członka organu kolegialnego. Tymczasem zgodnie z art. 6 § 1a u.p.e.a. zaskarżeniu w drodze zażalenia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., podlega postanowienie organu wyższego stopnia oddalające skargę, a w dalszej kolejności - stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. – prawo złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.