Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; zwana dalej "P.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna powołanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym.
Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym w doktrynie podkreśla się, że chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty.
Oczywista omyłka, o której mowa w powołanym przepisie, może również dotyczyć określenia słownego przyznawanej stronie skarżącej sumy pieniężnej. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem – jak wynika z sentencji prostowanego wyroku oraz jego uzasadnienia - w punkcie IV przyznano od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. G. na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie 300 złotych. Błędnie jednak wskazano w nawiasie słownie kwotę "dwieście" zamiast "trzysta" złotych.
Uwzględniając powyższe okoliczności, należało uznać wskazaną słownie w sentencji wyroku kwotę przyznanej stronie skarżącej sumy pieniężnej jako oczywistą omyłkę i sprostować ją na podstawie powołanych wyżej przepisów.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji.